پديد آمد و آنچه دربارهء سپارش مولاناى مشار اليه توضيح فرموده بودند ، در حضور موفور - الحبور ، هنگام مباحثه با علماى عالى مقام اين ديار ، اشتهار و اعتبارش يكى در صد فزوده و در هر باب الفاظ معانى بيانش را نكتهء بديعهء « قرأت على فلان بن فلان » سند قوى گشته ، با سعد سعود پهلوى هم قرانى ميزد و در ميدان واسع سخندانى با معاصران دوانى ( ؟ ) دعواى سبقت رخش دوانى مىنمود و الحق صدق كلامش را شواهد بينه از حسن ادايش گويا شده ، احتياج تزكيه بنقل از ديگرى نميافتاد و بعد از تحسين و آفرين ، بوقچه خلعت فاخره از صوف مربع و سقرلاط [ بندقى « 1 » ] به جهت مخصوصان با مفصل ارسال رفت . مأمول است كه معذور داشته از دعاى خير فراموش نفرمايند و السلام .
تحريرا فى اليوم الثالث من شهر ربيع الاول سنة ثلاث عشر و تسعمائهء « 2 » به مقام قسطنطنيه « 3 » .
هامش
( 1 ) - متن : [ بندفى ] ؟ . ظاهرا بندقى ( - ونيزى ) است
( 2 ) - ظاهرا دو سال بين نامه و جواب آن فاصله شده است
( 3 ) منشآت فريدون بيك ، جلد اول ص 366 - 365