سواد مكتوبى كه يكى از سلاطين هند بسلطان ابو سعيد گوركان نوشته
يا من اعاد رميم الملك منشورا * و ضم بالعدل امرا كان منشورا
لازال قاليك بالمنشار منشورا * و صدر اوليك للزاد منشورا ( ؟ )
بر ذمت اولاد آدم و همت افراد اهل عالم چون فرض عين و اداى دين بىريب و مين واجب و لازم است كه مقتضاى فحواى
افادتكم النعماء منى ثلاثة * يدى و لسانى و الضمير المحجبا
گوش و برو دوش و صدر عروس بيان منصهء لسان را بجواهر زواهر حمد بىحد و نوادر عواطر شكر بىمر مزين و معطر دارند و اغصان اركان ابدان از ثمار و ازهار ستايش سما آرايش بطرزى مثمر و مزهر گردانند كه نمودار كواكب ثواقب بستان آسمان نمايد و لگن جنان بانوار شمع سپاس بىقياس چنان روشن سازند كه از اقتباس انعكاس آن نوادى و بوادى ناسوت و مناظر و مخاطر ملكوت منور آيد
شكر منعم واجب آيد بر خرد * ورنه بگشايد در خشم ابد
غفلت از نعمت بود ، ذكر انتباه * صيد نعمت كن بدام شكر شاه
كه درين ظلام جور و عدوان و زمان غمام غموم و احزان چنان آفتاب جهانبانى از مشرق عنايت الهى طالع است كه عرصهء دلهاى بنىنوع انسان چون مرآت خاطر فيض مظاهر عرفان روشن و تابان است و از تعرض زنگ هموم مطلقا در امان و خطور مأمول ببال اهل جهان و ظهور توفيق حصول آن توأمان