« كتابتى كه امير تيمور از مراغه در باب طلب صلح بايلدرم بايزيد نوشته »
امير اعظم اعدل شهريار كامكار قدوهء صناديد روزگار ، عضد الغزاة و المجاهدين جلال الدنيا و الدين بايزيد بهادر خلدت معدلته سلام و تحياتى كه مطاوى وفود خلوص عقيدت و صفاى طويت تواند بود مطالعه فرمايند و جوامع همم همايون بر انتظام امور سلطنت و كامرانى و احراز كليات آمال و امانى خود مقصور و مصروف شناسند و من اللّه انجاح الامور و فى قبضته اعنة مصالح الجمهور . بعد ذلك مصور رأى صايب گردانيده مىشود كه چنانچه بكرات استماع فرمودهاند ، پيشتر ازين از حكام مصر و شام صورت جرأتى كه شرعا و عقلا عرفا ناپسنديده و نامستحسن بود صادر شده « 1 » بدان سبب بر ذمت همت عاليه لازم نمود انتقام آن معنى نمودن و بر وفق
« مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً
« 2 »
يُجْزَ بِهِ »
سزاى ايشان رسانيدن . بدان واسطه بعناية الملك الغفور لشكرهاى منصور بدان صوب در حركت آورده ايشان را ادبى نيكو و گوشمالى بسزا داده شد
« فَأَصابَهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا »
« 3 » و الحمد للّه على تتابع آلائه و تعاقب نعمائه و مع ذلك در خاطر سانح مىشد كه سبب آنكه بديار روم نهضت همايون افتاده بود و اندك اضطراب و اختلال به حال ساكنان آن حدود راه يافته مبادا كه ضعفى به زور ايشان متطرق شود و كفار فرنگ فرصت يابند و تغلب نمايند و طراوت رياحين رياض اسلام در آن ديار اثر ذبول يابد .
بنابراين چون بعد از فتح ممالك شام و حصول مرام و اتمام جميع مطالب و مهام بعون اللّه الملك العلام ، به حكم العود احمد ، معاودت بتصميم پيوست و كماهى حالات و قضاياى اين جانبى خود موضح و مشروح و مستقصى مهام تقرير كرده شد ، دلخواه آن بود
هامش
( 1 ) - يعنى كشتن قاضى ساوجى فرستادهء تيمور و همراهان او از طرف حاكم مصر بنام برقوق و حبس اتلميش قوجين عامل تيمور در اونيك بدست برقوق و پسرش فرج ملقب به الملك الناصر بتحريك سلطان احمد جلاير .
( 2 ) - سورهء نساء 122
( 3 ) - سورهء زمر 49