مىپوشانند ، گمان نمىرود كه موردى براى ترديد اين نظريه باقى بماند كه در ديوارهاى تخت جمشيد از اندود گچى استفاده شده بوده است ، نه تزئينات كاشىكارى ، زيراكه قطعاتى از اين كاشىها در بناهاى ايوان ( صفه ) پيدا نشده است . در شوش وضع متفاوتى بوده ، ولى حتى در شوش نيز ديوارهاى داخلى را بيشتر بوسيلهء گچ سفيد و گاهى با مادهء قرمزى رنگ مىكردند و فرش و پرده بر آن مىآويختند .
اكتشافات آينده در تخت جمشيد شايد اين نظريهام را تأييد كند .
كاخ اردشير سوم
قبل از آنكه اين قسمت ايوان را ترك كنم جا دارد خاطرنشان سازم كه در پهلوى آن در جهت شمال غربى كاخ داريوش آثار ساختمانى ديده مىشود كه اول بار نيبور متوجه آن شده بود و فلاندن و كوست آن را مشخص نمودند . با آنكه از جهات وضع ظاهر و اندازه ، خيلى نامعلوم است و تركيبش قابل تشخيص نيست باز بعضى از نويسندگان حدس زدهاند كه حرمسرا بوده .
وقتى كه از كاخ داريوش مستقيم به طرف جنوب برويم به ويرانههاى بنائى مىرسيم كه در انتهاى گوشهء جنوب غربى ايوان فوقانى واقع شده است . بوسيلهء پلكانى دوپهلو كه سخت آسيب ديده و در جهت شمالى است به اين بناى ويران راه است و بر جبههء آن تصاويرى حجارى شده است و دو كتيبه به خط ميخى نظير آنچه در پلكان غربى كاخ داريوش ديديم حاكى است كه بيانات اردشير سوم است ، ولى معلوم نيست كه وى آن بنا را ساخته يا تعمير نموده و يا بر آن چيزى افزوده باشد .
اين موضوع كه بناى مزبور مقابل كاخ داريوش واقع گرديده است كه بنا بر شرح قبلى وسعت كافى براى اقامت متعلقان شاهى نداشته بعضىها آنجا را حرمسرا پنداشتهاند ، ولى دليلى در تأييد اين قول نيست و بقاياى آن منحصر به پى چند ستون است كه كرپورتر دو رديف پنج ستونى تميز داده بود و در جلو آن سه رديف ديگر چهار ستونى بود ، اما در نقشهء فلاندن و كوست فقط سه ستون نامرتب منعكس شده با چهار رديف چهار ستونى در قسمت مقدم آن . ايشان آن را بناى شمارهء 4 و ديگران ساختمان جنوب غربى نام دادهاند .