بوده است كه همه اسم واحدى داشتند و شهرى كه به رسم و روال مشرق زمين شامل آلونكهاى گلى سستبنياد است زود و آسان از روى زمين ناپديد مىشود .
2 - مقبرههاى پادشاهان در نقش رستم
اينك توجه خود را به ديوارهاى سنگى حسين كوه معطوف مىسازيم به آن قسمتى كه محتوى قبرها است كه تقريبا 200 پا طول آن است و در بالاى لوحههاى منقور پادشاهان ساسانى مقبرههاى ممتاز پيشينيان آنهاست كه قدر و مقام بيشترى داشتهاند .
اين آرامگاهها چهارتا است و غير از دومى از سمت شرقى كه مقبرهء داريوش فرزند هيستاسب است علايم عمومى بقيه هم از جهت بنا و هم آرايش چنان به يكديگر شباهت دارد كه وصف كردن يكى مثل تعريف كردن همهء آنهاست .
حسينكوه كه در بلندترين نقطه 800 پا از كف جلگه ارتفاع دارد در انتهاى غربى اين بلندى به 200 و حتى 100 و كمتر مىرسيده و در جبهه تا به حد نصف و دوسوم ارتفاع كلى تنزل مىنمايد . در آنجا رو به جلگه ، معماران شاهى در قسمت فرورفتگى صخره جايگاه تابوتهاى پادشاهان را كندهاند . از بيرون ، اين مقبرهها نماى صليب عظيمى را دارند كه بسته به وضع طبيعى كوه اندازهء آنها كموبيش تغيير مىيابد ، لبههاى صليب ارتفاع متساوى دارد يعنى 24 پا كه جمعا 72 پا مىشود و درحالىكه قسمت بالا و پائين 35 پا پهنا دارد ، لبهء ميانه يا متقارب از يك سر تا سر ديگر 2 / 1 59 پاست .
قسمت زيرين مقبره هم برطبق معمول 35 پا از كف زمين بلندتر است و كسى از آن و بخصوص سر در قسمت ميانه ، بالا نتواند رفت ، مگر آنكه با طناب او را بالا بكشند و چنان كه خواهيم ديد جنازهء شاهى را نيز به همينترتيب بالا مىبردند . مسافران متعددى كه در اين قرن از قسمت داخلى مقبرهها ديدن نمودند ولى تا حد مطلوب به مقصود خويش نرسيدند .