مراد بآن مطلق نوافل نيست ، واشاره نيز باين كه مراد به « فرائض » خصوص نمازهاى واجبي است وحاصل كلام اينست كه : نفس خود را در فرمانبردارى خدا باين آزمايش كن اگر صبر بر اداى فرايض ميكند وتعب بر پاى داشتن نوافل شبانهروزى را بر خود مىگذارد ، أو فرمانبردار است ، واگر اخلال بيكى از آنها بكند أو فرمانبردار نيست .
وظاهر اين است كه اين بنا بر علم آن حضرت است صلوات اللّه وسلامه عليه باين كه صبر مذكور نشان طاعت صاحب آنست در هر باب ، وخلاف آن نشان خلاف آنست ، واگر نه اداى خصوص نمازهاى واجبي كافى نيست در أطاعت وبرپاىداشتن نوافل لازم نيست در آن ، ومؤيد اين معنى مىتواند بود آنچه در قرآن مجيد فرموده :
« اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ وَ »
، بدرستى كه نماز باز مىدارد از فحشاء ومنكر يعنى از قبايح وآنچه حق تعالى منع از آن كرده ، ونيز در بعضي أحاديث كه در باب عدالت وارد شده ، مؤيّد اين هست ، چنانكه برجوع به آنها ظاهر مىشود .
وممكن است كه مراد به « فرائض » جميع واجبيها باشد وبه « نوافل ووظائف » ، سنتيهاى مقرّرى باشد كه در أوقات مخصوصة هميشه سنت شده ومراد اين باشد كه تجربه كن نفس خود را باين هردو اگر يكى از آنها در تو نباشد تو فرمانبردار خدا نباشى ، وبنا بر اين مراد أطاعت وفرمانبردارى كامل است واگر نه أقامت نوافل لازم نيست واللّه تعالى يعلم .
4732
جودوا بما يفنى تعتاضوا عنه بما يبقى .
بخشندگى كنيد به آن چه فانى مىشود يعنى أموال دنيا تا عوض گيريد از آن آنچه را پاينده مىماند يعنى نعمتهاى اخروى .
4733
جودوا في اللّه وجاهدوا أنفسكم على طاعته يعظم لكم الجزاء ويحسن لكم الحباء .