در كتاب تهذيب الأحكام بسند صحيح روايت كرده دلالت ميكند بر اين كه بعضي از عبادات آن حضرت نيز از براي طمع در بهشت وترس از آتش بوده زيرا كه آغاز وصيّت نامه بر اين نحو است : « هذا ما أوصى به وقضى في ماله عبد اللّه علىّ ابتغاء وجه اللّه ليولجني به الجنّة ويصرفني به عن النّار ويصرف النّار عنّى يوم تبيضّ وجوه وتسود وجوه » يعنى اين آن چيزيست كه وصيّت كرده بآن وحكم كرده در مال خود بندهء خدا علىّ جهت طلب وجه اللّه يعنى رضا وخشنودى أو از براي اين كه داخل كند مرا بسبب آن در بهشت وبگرداند مرا بسبب آن از آتش ، وبگرداند آتش را از من در روزى كه سفيد مىشود در آن پارهء رويها كه روى پرهيزگاران باشد ، وسياه مىشود در آن پارهء رويها كه روى گنهكاران باشد . پس اين صريح است در اين كه آن وصاياي آن حضرت صلوات اللّه عليه از براي طمع در بهشت وترس از آتش بوده ، واين كه اين معنى منافاة با طلب وجه اللّه ندارد بلكه ظاهر اين منافاة دارد با حديث سابق كه از آن حضرت روايت شده ، وباعتبار صحّت سند اين وعدم معلوميّت سند آن ، اين بر آن راجح است ، وممكن است دفع منافاة باين كه گوئيم كه : در وقف وتصدّقات وعتق وأمثال آنها كه در آن وصيّت نامه مذكور است قصد دخول در بهشت وخلاصي از آتش قصور ندارد ، وآنچه در حديث سابق مذكور شد مخصوص بعضي عبادات است مثل نماز وروزه وحجّ نهايت از براي تخصيص چندان وجهي ظاهر نيست .
وهمچنين مؤيّد صحّت عبادات از روى طمع در ثواب مىشود آنچه روايت كرده ثقة الاسلام رحمه اللّه تعالى در أصول كافى از حضرت باقر صلوات اللّه وسلامه عليه كه فرموده : « من بلغه ثواب من اللّه عزّ وجلّ على عمل فعمل ذلك العمل التماس ذلك الثّواب أوتيه وان لم يكن الحديث كما بلغه »
شرح آقا جمال خوانسارى بر غرر الحكم ودرر الكلم ( فارسي ) — صفحة 582
مساهمون: جمال الدين محمد الخوانساري
ص٥٨٢