523
التّكبّر يظهر الرّذيلة .
تكبّر كردن ظاهر مىسازد فرومايگى اين كس را .
524
المتعرّض للبلاء مخاطر .
كسى كه خود را در معرض بلا در آورد وكارى كند كه مظنّه بلا باشد خود را در هلاكت اندازنده است ، يعنى حكم آن دارد كه دانسته خود را هلاك كند عاقل بايد كه كارى نكند كه مظنّه بلا باشد .
525
المعلن بالمعصية مجاهر .
كسى كه علانيه گناه كند مجاهر است ، يعنى به آواز بلند خبر دهد از أطاعت نكردن خدا وپروا نداشتن از أو .
وممكن است كه مراد از « مجاهر » آن باشد كه در حديث پيغمبر صلّى اللّه عليه وآله وارد شده كه : غيبتي نيست از براي مجاهرى يعنى آنكه غيبت أو قصور ندارد كسى كه علانيه گناه كند واز مردم پنهان ندارد .
526
اللّسان ترجمان العقل .
زبان ترجمه كننده سخن عقل است وتفسير كننده آن يعنى كار زبان اين است كه سخن عقل را خاطر نشين مردم كند نه گفتگوهاى بيحاصل وسخنان بلا طائل .
527
التنزّه اوّل النّبل .
پاكيزگى يعنى از گناهان ومعاصي اوّل نبل است وبر ساير صفاتى كه علامت آن باشد مقدّم است و « نبل » ( بضمّ نون وسكون باء ) بمعنى نجابت است وتندى فهم وفطنت وهر دو در اينجا محتمل است نهايت معنى دويم انسب است .