همچنين نسخههاى خطّى زيباى ديگرى در قم وأصفهان در نزد علماى اعلام ومهره فنّ بخطوط مختلف ديده شد واز جمله يك نسخه خطّى بسيار نفيس وزيبا در كتابخانه مباركه زعيم الشيعة ومحيى آثار الشريعة نايب الامام حضرت آية اللّه آقاى حاجّ آقا حسين بروجردي متّع اللّه المسلمين بطول بقائه ديده شد وموجود است » ومزاياى نسخه خود را كه ملاك ترجمه قرار داده است بعد از ذكر شماره عدد كلمات كتاب كه در حدود پانزده هزار معيّن نموده چنين ياد كرده است .
1 - خطّ نسخه نسخ وبسيار زيبا ودر سال 1070 يعنى 306 سال پيش بدست نويسنده آن محمّد سليم نامى پايان يافته است .
2 - در أوايل وأواخر وأطراف صفحات آن حواشي وتعليقات گرانبهائى است از أحاديث واشعار وحكم كه بمناسبت موضوعاتى نوشته شده است .
3 - صاحب اصلى آن كه خود پيداست يكى از علماى بزرگ ومحدّثين سترگ بنام ميرزا عبد الجواد عقيلى بوده است آن را وقف خاصّ بر أولاد نموده وعلّت بدست آوردن آنرا بخطّ خود چنين بيان كرده گويد : در ايّام سلطنت على مراد خان زند در نجف اشرف در نزد مرحوم آقا سيّد مهدى طباطبائى أعلى اللّه درجته ( كه همان بحر العلوم معروف است ) درس مىخواندم روزى بزيارت مولى حضرت أمير المؤمنين سلام اللّه عليه مشرّف پس از زيارة عرض كردم يا مولاي من از شما كتابي مىخواهم كه از مواعظ خودتان بوده وحقير از آن بهرهمند شوم ، از حرم مطهّر كه بيرون آمدم ملّا معصومعلى كتابفروش درب صحن مرا صدا زد كه فلانى بيا اين كتاب را بخر كه كتاب خوبى است وبقيمت ارزانى بما داد معلوم شد التماس حقير در نزد حضرت أمير عليه السلام قبول شده واين عطا از آن حضرت است حرّره في النجف الأشرف 1208 » .
ونيز اين اشعار بخطّ همان ميرزا عبد الجواد عقيلى در وصف اين كتاب نوشته شده است :
كجائى تو اى طالب تيز رأى * كه جوياى حقّى أزين در در آي
ببيناى دانشور از هيچ باب * رفيقي نباشد بسان كتاب