مىدهند ، محبت آنان را در قلب ساير مؤمنان قرار دهد . و معنايش اين گونه مىشود كه : « من آنان را محبوب قلوب نمودهام » . ( 1 ) باز از آيهء أَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ « 1 » ، اشكال گرفتهاند كه از غيب نوشتن يعنى چه ؟ در حالى كه قريش بىسواد بودند پس چگونه آنان را نويسنده قرار داده است ؟ پاسخ اينكه : معناى نوشتن و كتابت در اينجا حكم است ؛ يعنى آيا نزد آنان علم غيب است كه آنان حكم مىكنند و مىگويند : بر تو غلبه مىكنيم و تو را طرد مىنماييم و پيروزى با ماست نه با تو ؟ و مانند اين شعر « جعدى » است كه مىگويد :
يعنى « حكم مىكند » . مثل آن است اين آيهء شريفه : وَ كَتَبْنا عَلَيْهِمْ فِيها أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ « 3 » . و مانند فرمايش پيامبر به صاحبان دعواست كه فرمود : و الذى نفسى بيده لاقضين فيكما بكتاب اللَّه « 4 » ؛ يعنى « به حكم خدا » ؛ زيرا منظورش رجم و عذاب بود ، در حالى كه اين در ظاهر كتاب خدا نيست . در آيات وَ قُلْ إِنِّي أَنَا النَّذِيرُ الْمُبِينُ كَما أَنْزَلْنا عَلَى الْمُقْتَسِمِينَ الَّذِينَ جَعَلُوا الْقُرْآنَ عِضِينَ « 5 » . و : لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ ، كَما أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ