فضائل امام باقر ( ع )
( 1 ) 14 - سدير صيرفى گويد : از امام باقر - عليه السّلام - شنيدم كه مىفرمود : مردى از اهل مدينه را مىشناسم كه به باقيمانده آن كسانى كه خداوند فرمود : « مِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ » « 1 » مىپيوندد و قبل از تاريكى شب به سوى مشرق مىرود و نزاع آنجا را اصلاح مىكند و بر مىگردد و در جايش نمىخوابد و از آب فرات مىآشامد . سپس اى ابو الفضل ! از جلو خانه تو گذشت و درب شما را زد . به مردى عبور كرد كه لباس خشن در برداشت و ده نفر به او موكل بود . كت بسته بود و او را رو به خورشيد نگه مىداشتند و با گردش خورشيد او را مىگرداندند . و اطرافش ، آتشهايى روشن بود و هر وقت يكى از آن موكّلان مىمرد ، خداوند يكى ديگر را از آن آبادى به جاى او مىگذاشت ، مردم مىميرند ولى آن ده نفر كم نمىشوند . آن شخص از مقابل مرد دست بسته گذشت و پرسيد : جريانت چيست ؟ آن مرد دست بسته گفت : اگر مىدانستم به تو نمىگفتم . حضرت فرمود : او ( قابيل ) فرزند آدم بود كه هابيل را به قتل رساند . محمّد بن مسلم مىگويد : آن كسى كه به سوى مشرق رفت محمّد بن على - عليه السّلام - بود « 2 » .