آن ) يك صد و پنجاه دينار ، و هر گاه زخم به امّ الدّماغ كه پردهء نخاع است رسيد كه آن را « مأمومه » گويند سيصد و سى و سه دينار و يك سوّم دينار است .
و براى دندانها هر دندانى پنجاه دينار ديه قرار داد ، و همه را در ديه مساوى شمرد ، و پيش از اين دندانهاى پيشين را كه ثنايا گويند ، پنجاه دينار مقرّر داشته بود ، و در غير از آن چهار دندان پيشين رباعيات را كه چهار دندان پس از ثنايا است هر يك را چهل دينار ديه ، و چهار بعد از آن را كه نيش گويند هر يك را سى دينار .
و در دندانهاى كرسى ( كه چهارتاى اوّل آن ضواحك و بقيه را طواحن گويند ) هر يك بيست و پنج دينار ، و اگر ضربه اى زند كه دندان در مدّت يك سال سياه شود ولى نيفتد ديهء آن پنجاه دينار ، ديهء افتاده است و اگر بماند و بهبود يابد ديه اش بيست و پنج دينار ، و هر چه بشكند از آن به همين حساب از پنجاه دينار محسوب مىشود ، و اگر دندان كه قبلا سياه شده بوده بسبب ضرب بيفتد ديه اش بيست و پنج دينار است ، و اگر دندان سياه شده را از جا درآورند ديه اش دوازده و نيم دينار است ، و هر چه بشكند از آن و بريزد به حساب بيست و پنج دينار مىسنجند و ديه را معلوم مىكنند .
و در مورد استخوان بالاى سينه اگر بشكند و اصلاح شود بىعيب و علَّت ،
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 433
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٤٣٣