ثابت نميشود ، بكوشند تا طرفداران نظر علىّ عليه السّلام را بدون توجّه ، در عمل موافق رأى عمر كنند ، لذا اين گونه قصّه ها را جعل ميكردند ، و امير المؤمنين عليه السّلام را نوعى جلوه مىدادند كه زنى تائبه و حامله و مرضعه را ، با كمال هشيارى از راه حيله و صحنه سازى وادار به چهار بار اقرار مىكند ، و بعد بهمهء اصحاب و طرفداران و ياران خود مىفهماند كه « جملگى حدّ ! . زناى محصنه به گردن داريد ، همچنين فردى كه پنج بار گفته است » طهّرني « ، و بالأخره زارى كرده و اشك ريخته است عمل او را توبه نميداند ، و زن را با اجراى رجم بقتل مىرساند ، و اين را به حساب خدا مىگذارد .
با اينكه بسيارى از موارد كه عمر خود تصميم برجم كسى ميگرفت چنان كه در بسيارى از كتب ذكر شده على عليه السّلام به صورتى لطيف درء حدّ ميكرد و بيچارگان را از اين عذاب خزى دنيائى ميرهانيد ، بارى اين خبر در كافى و تهذيب از على بن ابى حمزهء بطائنى از ابو بصير از عمران بن ميثم ، يا صالح بن ميثم اسدى نقل شده است ، و از معصوم عليه السّلام نيست ، و على بن أبى حمزه نه تنها واقفى مذهب است بلكه از سران آن فرقهء ضالَّهء است ، و علاوه بر اينكه توثيق نشده ، در بارهء او « كذّاب ملعون » نيز گفتهاند ، و در روايت او اقرار آن زن پنج بار است ، نه چهار بار ، و نمىتوان بخبر او تمسّك كرد و اقرار را موجب رجم دانست چون معارض دارد ، و در أخبار اهل بيت عليهم السّلام اقرار موجب جلد ( تازيانه يك صد بار ) است و لو مجرم محصّن باشد ، و رجم باقرار سنّت عمر است نه مذهب على عليه السّلام كه فرموده است : « لا يرجم رجل و لا امرأة حتّى يشهد عليه أربعة شهود على الايلاج و الإخراج » كه ظهور در حصر دارد ، و ظاهرش ليس الَّا است و در كتاب شريف كافى در كتاب حدود باب ما يوجب الرّجم پنج خبر ذكر شده كه همگى چهار شاهد را موجب سنگسار گفتهاند ، و در طرق عامّه ابن عبّاس بسندى كه هيثمى آن را صحيح دانسته و بخارى و مسلم و ابن ماجه نقل كردهاند از رسول خدا صلَّى الله عليه و سلَّم روايت كرده كه فرمود : « لو كنت راجما أحدا به غير بيّنة ، لرجمت فلانه فقد ظهر منها الرّيبة » ( اگر به غير بيّنة كسى را رجم ميكردم هر آينه فلان زن را سنگسار مينمودم ) . و نيز براى جلوگيرى هر چه بيشتر از
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 358
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٣٥٨