كه او را خوش ندارد و ميخواهد وى را طلاق دهد ، پس زن شوهر را گويد : مرا طلاق مده و مهريّهام را از تو نمىخواهم و حقّ شبانه روز خود را به تو بخشيدم اين براى مرد گوارا و بىاشكال خواهد بود ،
و اين مطلب را مفضّل بن صالح از زيد شحّام از امام صادق عليه السّلام نقل كرده است .
و هر گاه زن اطاعت ننمود مانند مرد ، پس اين خلع باشد ، و اگر نشوز از جانب زن شد و در بستر از اطاعت امتناع ورزيد اين همانست كه خداوند عزّ و جل فرموده :
* ( وَاللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَاهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ وَاضْرِبُوهُنَّ ) * ( و آن زنانى كه ميترسيد از اينكه نافرمانى كنند پس پندشان دهيد ، و از آنها دورى گزينيد در بستر و همخوابگى ، و بزنيدشان ) نساء : 35 ، و هجران آن باشد كه در رختخواب به دو پشت كنيد ، و ضرب آن باشد كه با چوب مسواك يا شبيه آن بزنيدشان زدنى آرام و نرم * ( فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا إِنَّ الله كانَ عَلِيًّا كَبِيراً ) * ( پس اگر مطيع شدند مجوئيد بر ايشان راه آزارى زيرا خداوند برتر و بزرگ است ) .
شرح : « خطاب در » و اللَّاتي تخافون « با محكمه است چنان كه در آيهء بعد مىفرمايد * ( فَابْعَثُوا حَكَماً مِنْ أَهْلِه وَحَكَماً مِنْ أَهْلِها ) * و چون خطاب با حاكم باشد حقّ او است و در شأن او است كه زن را نصيحت كند تا از همسرش اطاعت نمايد و چنانچه تمكين نكرد ، بمرد دستور دهد كه از او در بستر كناره گيرد تا شايد اين بىاعتنائى سبب به خود آمدن زن شود ، و اگر از اين راه توفيقى حاصل نشد محكمه حقّ دارد دستور دهد زن را براى عدم تمكين بزنند ، و زدن حقّ شوهر نيست و اگر كسى به ظاهر
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 215
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٢١٥