مبارات آنست كه زن به شوهر بگويد آنچه مهر است از آن تو و مرا رها كن و مرد او را رها كند جز اينكه مرد بگويد : چنانچه از چيزى از بخشش خود بازگشتى من مالك همسرى تو هستم كنايه از اينكه رجوع خواهم كرد .
و روايت است كه مرد نمىتواند بيش از مهرى كه معيّن كرده از زن بستاند اگر كمتر بستاند اشكالى ندارد ، و در مبارات مرد حقّ رجوع ندارد ( و از اين نظر طلاق بائن محسوب مىشود ) .
باب نشوز
شرح : « نشوز از بار وظيفه شانه خالى كردن و اطاعت نكردن زن از شوهر و اداء حق نكردن مرد نسبت بهمسر خود مىباشد » .
نشوز ممكن است از جانب زن باشد و ممكن است از ناحيهء مرد ، و امّا آنچه از جانب مرد است چنانست كه خداوند عزّ و جلّ در كتاب خود فرموده * ( وَإِنِ امْرَأَةٌ خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزاً أَوْ إِعْراضاً فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما صُلْحاً وَالصُّلْحُ خَيْرٌ ) * ( و هر گاه زنى بيم داشت كه شويش با وى بد سلوكى كند يا از وى دورى گزيند عيب ندارد كه هر دو با هم از سر صلح و سازش درآيند زيرا صلح بهر حال بهتر از نزاع و كشمكش است ) ( نساء : 128 ) و آن چنانست كه زنى شوهرى دارد