گلزار اصفهانى ( 1302 - 1366 ه . ق . )
گلزار ، گويا از همان تولّد ، شاعر به دنيا آمد زيرا از شاعر جز لطافت طبع ، رقّت مضامين ، تلفيق عبارات ، تجسّم مناظر انتظار ديگرى نمىرود . گلزار 13 رجب در خانوادهء حاج ملّا حسين روحانى كه عالم عصر خويش بود متولّد شد . از اوان كودكى كم كم شعر مىگفت تا بالاخره شاعرى بنام و سخنگويى توانا شد . گلزار در غزل سرايى دست غريبى داشت .
در سرودن انواع مختلف شعر ، قصيده ، غزل ، قطعه ، رباعى ، ترجيع بند ، تركيب بند مهارت داشت . مخمّس بهاريهء او در وصف نوروز و مدح حضرت امير على بن ابى طالب ( ع ) معروف است . در توحيد شعر گفته و پيامبر اسلام ( ص ) و ائمهء هدى را در آثار خويش ستوده و مدح كرده است . در انجمن دانشكده عضويت داشته و مورد علاقهء عموم شعراى اصفهان بوده است . تعداد اشعارش به پانزده هزار مىرسد . سبك شعرش ، عراقى متمايل به هندى است . در بديهه گويى قدرتى نشان داده كه در خلال اشعارش به آنها اشاره شده است . « 1 »
غديريّه در مدح مولى الموالى على ( ع )
اى بت فرّخ رخ حميده خصايل * وى مه گردون حسن شمع محافل
كرد نهان رخ ز شرم نيّر اعظم * دوش چو شد با مه رخ تو مقابل
دل ز جنون خواست سر ز عشق تو پيچد * زلف تو در پاى او نهاده سلاسل
قند لبت برده شهد شكّر مصرى * چشم تو بر بسته ره به جادوى بابل
گر نه تو پيغمبرى به حسن پس از زلف * سورهء قدر از چه شد به شأن تو نازل
هامش
( 1 ) . ديوان گلزار اصفهانى ، مقدّمه ، صص 2 - 3 .