نادرى ( 1299 - 1364 ه . ق . / 1323 ه . ش . )
محمّد حسين متخلّص به نادرى فرزند ابو القاسم افشار در مشهد متولّد شد . در ايام صباوت با خانواده به نجف اشرف رفت . چهار سال تحصيلات مقدّماتى را آن جا گذرانيد و سپس به همراه خانواده به ايران مراجعت كرد و در زادگاه خود ( مشهد ) براى هميشه سكونت اختيار كرد .
از اوّل جوانى به جهت طبع روانى كه داشت به شاعرى روى آورد . وى از شاعران كثير الشعر معاصر است . طبعش به قصيده سازى و مثنوى سرايى بيشتر رغبت داشت .
غزل اگر هم گفته باشد چنان نبود كه حتّى مورد رضايت خودش باشد . نادرى پس از امير الشعرا ( سرايى ) جهرمى و ملك الشعرا بهار ، امير الشعراى آستان قدس شد .
نادرى مردى متواضع و از صوفيهء نعمت اللهى بود . بالاخره وى در ششم صفر در مشهد درگذشت و در آستان قدس مدفون گرديد . كتاب ظفر نامه از سرودههاى اوست . « 1 »
در منقبت شاه اوليا
شمس فلك فرو معالى * مولى الفقرا على عالى
صهر نبى و پسر عم او * انباز به شادى و غم او
اسلام كه نيستش كم و كاست * با تيغ كجش به دهر شد راست
بر دوش نبى زده قدم را * پرداخته از صنم حرم را
بر دوش نبى قدم نهاده * منّت به سر حرم نهاده
بر كتف نبى از آن بزد گام * كز طاق حرم بريزد اصنام
هامش
( 1 ) . ظفر نامه ، مقدّمه ، صص الف - ب .