وقار شيرازى ( 1234 - 1298 ه . ق . )
احمد وقار شيرازى ، فرزند مهتر وصال شيرازى ، يكى از چهرههاى درخشان ادبى قرن سيزدهم هجرى از سرزمين هنرپرور شيراز است . او علاوه بر آن كه شاعرى چيرهدست و دانشمندى بزرگ مىباشد ، در نويسندگى نيز مردى يگانه و نامآور است . وى كتاب انجمن دانش را به شيوهء گلستان سعدى پرداخته و در اين كتاب هر چند زياد به دنبال سجع و ديگر صنايع لفظى چون سعدى نبوده ، لكن گلستان را در پيش نظر داشته است .
آثار او عبارتند از : انجمن دانش ؛ مثنويى بر وزن خسرو و شيرين مسمّى به بهرام و بهروز ؛ داستان خضر و موسى بر وزن مثنوى مولوى در حدود شش هزار بيت ؛ ترجمهء داستان افسانه از كتاب اخوان الصفا ؛ شرح نامهء حضرت امير ( ع ) به مالك اشتر در وقت مأموريت به مصر ؛ ترجمهء صد كلمه از على بن ابى طالب ( ع ) ؛ عشرهء كامله در مقتل حضرت سيد الشهدا ( ع ) ؛ تاريخ چهارده تن ( س ) ؛ تاريخ ملوك عجم به نثر سره و كتب و رسايل متفرّقه .
قصايد و قطعات و غزلياتش قريب بيست هزار است . وى در نوشتن انواع خطوط به ويژه نسخ مهارت داشت . « 1 »
از او اشعارى در منقبت مولا ( ع ) و عيد غدير به جا مانده است .
مرحبا اى على عمرانى
مرحبا اى على عمرانى * اى رسول خداى را ثانى
ثانى و اوّل از ادب دور است * كه دو تا جلوه و يكى نور است
هامش
( 1 ) . انجمن دانش ، صص 5 - 7 ؛ حديقة الشعرا ، ج 3 ، صص 2028 - 2029 .