هاتف اصفهانى ( - 1198 ه . ق . )
سيّد احمد هاتف اصفهانى از معروفترين شاعران دورهء افشاريان و زنديان است . اصل خاندان او از قصبهء اردوباد آذربايجان بود . در نيمهء اوّل قرن دوازدهم هجرى تولّد يافت ولى بيشتر عمرش در اصفهان و بخشى نيز در قم و كاشان گذشت . هاتف تحصيلات علمى داشت . در زبان عربى توانا بود و به آن زبان اشعارى سرود .
ديوان هاتف مركّب است از قصايد و غزليات و مقطّعات و رباعيات . در غزل مقتدر بود . از سبك سعدى و حافظ پيروى مىكرد و قطعات نغز زيبا مىسرود .
عمده شهرت هاتف به واسطهء ترجيع بند عرفانى اوست كه الحق در آن هم از حيث تراكيب الفاظ و هم از حيث باريكى معانى داد سخن داده است . هاتف با شعراى زمان خود صباحى ، آذر و صبا ، دوستى داشت و با آنان مشاعره مىكرد . وى در قم وفات يافت . « 1 »
شعر هاتف روان و خالى از هر گونه تعقيدات لفظى و معنوى است . « 2 »
ولىّ حضرت عزّت
نسيم صبح عنبر بيز شد بر تودهء غبرا * زمين سبز نسرين خيز شد چون گنبد خضرا
همايون روز نوروز است امروز و به فيروزى * بر او رنگ خلافت كرده شاه لا فتى مأوا
ولىّ حضرت عزّت قسيم دوزخ و جنّت * قوام مذهب و ملّت نظام دين و الدّنيا
از آنش عقل در گوهر شمارد جفت پيغمبر * كه بىمثل است و بىانباز آن يكتاى بىهمتا
هامش
( 1 ) . تاريخ ادبيات ايران ، صص 579 - 580 .
( 2 ) . ديوان هاتف اصفهانى ، مقدّمه .