طالب آملى ( 987 - 1035 يا 1036 ه . ق . )
طالب آملى ( طالبا ) از شاعران معروف ايران در سدهء يازدهم هجرى است كه در ديار هند شهرت بسيار يافته و در صف اوّل شاعران عهد خود جاى گرفته بود . وى در شعر به نام خود « طالب » تخلّص مىكرد . ولادتش در آمل اتّفاق افتاد و همان جا به تحصيل دانش و ادب پرداخت و در آستانهء شباب ، خيلى زود ، زبان به شاعرى گشود .
طالب در حدود سال 1010 ه از مازندران بيرون رفت و چندى در اصفهان اقامت كرد . بعد از اصفهان نشان طالب را در كاشان داريم كه بنا بر نقل صاحب ميخانه مدّتى « در آنجا متوطّن شد و تأهّل اختيار كرد . » پس از چهار يا پنج سال اقامت در كاشان به زادگاه خود و از آن جا به خراسان رفت و بعد به مرو شاهجهان و سپس راهى هندوستان شد .
پس از چندى سرگردانى در هند عاقبت ستارهء بخت خود را در قندهار و در ملازمت ميرزا غازى خان ترخان متخلّص به « وقارى » يافت و چند گاهى در خدمتش به رفاهيت گذراند . پس از مرگ ميرزا غازى ترخان به سال 1021 ه طالب ناگزير دومين دور از سفر هند را آغاز كرد . اين تاريخ مصادف با دوران پادشاهى جهانگير بود . طالب خود را به بارگاه جهانگير رسانيد و به سرعت مراحل و مدارج ترقّى را پيمود تا در سال 1028 ه مرتبهء ملك الشعرايى يافت و بعد از آن در كمال عزّت زيست تا هفت هشت سال بعد ، پس از مدّتى رنجورى و بروز اختلال گونهاى در حواس درگذشت .
ديوان او را تذكرهنويسان از نه هزار تا پانزده هزار نوشتهاند ولى نسخهء چاپى آن ( تهران 1346 ش ) كه به همّت طاهرى شهاب به طبع رسيده ، شامل 22968 بيت از قصيده و تركيب و ترجيع و مثنوى و غزل و قطعه و رباعى و مفردات است . طالب به سبب تأثيرى كه در تحوّل سبك شعر دوران صفوى دارد ، شاعر قابل توجّه و تحقيقى