شاه نعمت اللّه ولى كرمانى ( 731 - 834 ه . ق )
شاه نور الدّين معروف به شاه نعمت اللّه ولى كرمانى فرزند مير عبد اللّه از اقطاب بزرگوار و مشايخ نامدار ايران است كه در حلب تولّد يافت . نسب او به نوزده واسطه به حضرت پيغمبر اكرم ( ص ) مىپيوندد . وى پس از تحصيل علوم ظاهرى و صورى به سفر رفت و با بسيارى از اكابر زمان صحبت و گفتگو داشت . در مكّهء معظّمه به حلقهء مريدان شيخ عبد اللّه يافعى ( م 768 ه ) صاحب كتاب مرآة الجنان درآمد و مراحل سير و سلوك را طى كرد تا به سر منزلِ كمال رسيد و پيشوايى كامل شد . سالهايى از عمرش را در مصر و ماوراء النّهر و هرات و يزد و ماهان كرمان به سر برد .
شاه نعمت اللّه ولى سر سلسلهء فرقهء نعمت اللهيّه است كه چراغ تصوّف اسلامى را در عهد خويش فروغ تازهاى بخشيد و هواخواهان بسيارى در ايران و هندوستان پيدا كرد .
وى به لحاظِ كثرت آثار منظوم و منثور ، داراى مقام و مرتبتى عظيم است . سرانجام به سال 834 ه / 1431 م در سنّ كهولت درگذشت و در ماهان كرمان مدفون شد . « 1 »
با اين كه شاه نعمت اللّه ولى طبق شواهد و دلايل محكم ، پيرو مذهب تسنّن بوده است با اين حال در سرتاسر ديوان اشعار و همچنين رسايل خود از اظهار ارادت و اخلاص بى شايبه به حضرت على ( ع ) و اولاد او و مخالفت شديد با خوارج ، خوددارى نكرده و قصايد متعدّد دارد كه مطالعِ برخى از آنها را در زير مىآوريم :
تا ز نور روى او گشته منوّر آفتاب * نور چشم عالم است و خوب و درخور آفتاب
( ديوان : 7 )
هامش
( 1 ) . تحقيق در احوال و نقد آثار و افكار شاه نعمت اللّه ولى ، ص نوزده ؛ « بررسى شروح لمعات عراقى » ، صص 54 - 55 .