تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — صفحة 136

مساهمون:

ص١٣٦
امام ثامن ضامن ولىّ فرد مهيمن 4990945 خ 0 10 خ * كه بارگاه وى آمد مهاد 3690945 خ 0 11 خ امن و امانم
بر آستان جنابش زمانى ار بنشينم * دهم خجالت معدن چو آستين بفشانم
ز روى مهر گراندر شمار ذره‌ام آرد * به يك نظارهء وى آفتاب نور فشانم
و گر به ساحت جنت قدم نهم نه به يادش * زنند سنبل و نسرين خلد 4690945 خ 0 12 خ تير و سنانم
و گرنه فيض تولّاى 8990945 خ 0 13 خ او دمد دم هستى * نديد كس به دكان وجود نام و نشانم
شها 6690945 خ 0 14 خ مها ملكا اى جهان به فرّ تو نازان * توئى يگانه خداوندگار بافر و شانم 7690945 خ 0 15 خ
منم كمينه غلامت كه خوانده باب به نامت * فداى نام تو گردم به چنگ دهر ممانم
گمان بُدم كه بخوانى چو سوى درگه خويشم * دهى فراغ و رهانى ز آفت حَدَثانم 8690945 خ 0 16 خ
يقين شدم كه سپهرم برد ز كوى تو آوخ 9690945 خ 0 17 خ * كه ريخت خاك به چشمم نمود تلخ دهانم
اگر چه مىبردم آبخور ز كوى تو شاها * دگر چه سازد از اين غم قرين آه و فغانم
ولى به مذهب عارف چه غم ز دورى صورى * هلاك مهر تو گردم مران ز قرب نهانم
اگر كرشمهء 0790945 خ 0 18 خ لطف تو همدم است و نگهبان * به عين بُعد عيان در نعيم قرب عيانم