تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مدايح رضوى در شعر فارسى ( فارسي ) — صفحة 135

مساهمون:

ص١٣٥
گرت هواست دلا گشت باغ گل به زمستان * به لطف طلعت ساقى ببين و طبع روانم
بگوى شاهد ما را كه باغ روى بيارا * ز بوى سنبل مشكين به تن فزاى توانم
فروز نار خليل از عذار خويش و به شوخى * در آن ميان دمى از بهر امتحان بنشانم
گرم به توبهء اخلاص يافتى به صداقت * نمى بزن ز سر مهر بر شرار جَنانم
پس آنگهى گل رخسار بشكفان 6590945 خ 0 4 خ به رخ من * نماى باغ بهارى به عين فصل خزانم
كه من بر آن گل عارض يكى لطيفه 7590945 خ 0 5 خ سرايم * در آن بهار دلارا يكى ترانه بخوانم
چو من بديهه 8590945 خ 0 6 خ سخن سر كنم به مدحت جانان * حكايت از لب شكّر فشان يار چو رانم
سزد كه دم نزند عندليب گلشن جنت * ز شرم در بر طوطىّ خوش بيان زبانم
از آنكه من به صفا و خلوص درگه و بيگه * كمينه 9590945 خ 0 7 خ مادح شاهنشه زمان و مكانم
خدايگان 0690945 خ 0 8 خ معظم خديو راد مكرم * كه فيض حضرت او كرده غيرت يم و كانم
سَليل 0390945 خ 0 9 خ دورهء خاتم كه شد ز فيض جنابش * گشوده بهر مديحش همى زبان بيانم
شه سرير ولايت مه سپهر هدايت * كه روى نيست جز او در كس از كهان و مهانم