قال الرضى رحمه الله تعالى : و معنى ذلك ان المحنة تغلظ عليه ، فتسرع المصائب اليه ، و لا يفعل ذلك الا بالاتقياء الابرار ، المصطفين الاخيار . و هذا مثل قوله عليه السّلام : « من احبنا اهل البيت فليستعد للفقر جلبابا » و قد يووّل ذلك على معنى آخر ليس هذا موضع ذكره . « چون سهل بن حنيف انصارى پس از شركت در جنگ صفين كه همراه على عليه السّلام بود ، در كوفه درگذشت و محبوب ترين مردم در نظرش بود ، فرمود : « اگر كوهى مرا دوست بدارد ، درهم فرو مى ريزد . » سيد رضى كه خدايش رحمت كناد گويد : معنى آن اين است كه رنج بر او سخت مىشود و مصيبت ها به سوى او شتاب مى گيرد و چنين كارى جز نسبت به پاكيزكان نيكوكار و گزيدگان پسنديده كردار صورت نمى گيرد ، و اين همانند گفتار ديگر اوست كه فرموده است : « هر كه ما اهل بيت را دوست مى دارد بايد براى درويشى آماده شود و جامهء درويشى بپوشد » ، و گاه اين سخن را به معنى ديگرى تأويل كردهاند كه اين جا جاى آوردن آن نيست .
اين موضوع ثابت شده است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به على عليه السّلام فرموده است : « كسى جز مؤمن تو را دوست نمى دارد و كسى جز منافق تو را دشمن نمى دارد . » و نيز ثابت شده است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرموده است : « گرفتارى به سوى مؤمن شتابان تر است از آب به سوى گوديها . » در حديثى ديگر آمده است : « مؤمن روياروى - با رنجها - است و كافر مصون است . » ، و در حديثى ديگر آمده است « بهترين شما در پيشگاه خداوند آن كس از شماست كه در نفس و مال و فرزندان خويش مصائب بزرگتر بيند . » اين مقدمات اين نتيجه را دارد كه اگر كوهى على عليه السّلام را دوست بدارد از هم فرو مى پاشد ، شايد منظور سيد رضى هم از معناى ديگر همين معنى باشد .
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 324
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٣٢٤