حكمت ( 106 )
نحن النمرقة الوسطى الّتى يلحق بها التالى ، و اليها يرجع الغالى . « ما پشتى و تكيهگاه ميانهايم ، آنكه از آن بازمانده به آن مى رسد و آن كس كه مبالغه و غلو كننده است به آن باز مى گردد . » مقصود اين است كه آل محمد عليهما السّلام حد ميانه و پسنديده ميان چيزهايى هستند كه هر كس از حد ايشان در گذرد ، بايد به حد ايشان باز گردد و هر كس قصور و كوتاهى كرده باشد ، بايد خود را به ايشان برساند .
و جايز است كه كلمهء « وسطى » به معنى برتر باشد نه به معنى ميانه . چنان كه خداوند فرموده است : « قالَ أَوْسَطُهُمْ » « يعنى افضل و برتر ايشان گفت » و « وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ » « يعنى شما را برترين امت قرار داديم . »
حكمت ( 107 )
لا يقيم امر الله سبحانه الّا من لا يصانع و لا يضارع و لا يتبع المطامع . « فرمان خداى سبحان را بر پا نمى دارد جز كسى كه مدارا نكند و خود را خوار نسازد و آزمنديها را پيروى نكند . »
حكمت ( 108 )
و قال عليه السّلام ، و قد توفّى سهل بن حنيف الانصارى بعد مرجعه من صفين معه و كان احبّ الناس اليه : لو احبّنى جبل لتهافت .