حكمت ( 43 )
سيّئة تسؤك خير عند الله من حسنة تعجبك « گناهى كه تو را زشت آيد در پيشگاه خداوند بهتر از كار نيكى است كه تو را شگفت آيد . » اين سخن حق است زيرا هر گاه گناهى از انسان سر زند و او را زشت آيد و پشيمان شود و به راستى توبه كند ، توبه او گناهش را از ميان مى برد و عقابى را كه مستحق آن بوده است ، بر طرف مى سازد و پاداش توبه هم براى او حاصل مىشود . ولى آن كس كه واجبى را اطاعت مىكند و مستحق ثواب مىشود اگر بر خود شيفته شود و به خداوند متعال با علم خود ناز فروشد و بر مردم تكبر كند ، ثواب عبادتش به سبب شيفتگى و غرور و ناز كردن به خداوند متعال از ميان مى رود ، نه ثوابى مى برد و نه عقابى مى بيند و آن دو يكديگر را نفى مىكند ، و ترديد نيست آن كس كه ثواب توبه براى او فراهم مىشود و عقاب معصيت از او ساقط مى گردد ، بهتر از كسى است كه كارى انجام دهد كه نه برايش سودى داشته باشد و نه زيانى .
حكمت ( 44 )
قدر الرجل على قدر همته و صدقه على قدر مروءته و شجاعته على قدر انفته و عفتّه على قدر غيرته . « ارزش مرد به اندازهء همت اوست و راستى او به اندازهء جوانمردى اش ، دليرى او به اندازهء ننگ داشتن اوست و پاكدامنى او به اندازهء غيرت اوست . »