همچون فرشته از پر طوطى ، كبوتران * دارند طوق طوع تو در گردن كبود
اى آفتاب ملك كه اندر هواى تو * خورشيد ذرّهاىست ازين روزن كبود
بهر نثار فرق تو ، هر شب بر آورند * چندين هزار دانه ازين معدن كبود
هر نو بهار ، مدح تو خواند به صد زبان * گه لالهء مُعَصفَر و گه سوسن كبود
هر شب فلك ز مضجع جدّ تو شهيد تو * عطفى آل يافته بر دامن كبود
آنكو قباى جدّ تو همرنگ آل كرد * فرداش در كشند به پيراهن كبود
در چشم خونفشان شفق كحل عين كن * بر اهل شام ، دعوى خون حسين كن
از تيغ تست دايرهء اخضرى بنفش * فرش بساط كارگه عبقرى بنفش
شمشير نيلفام تو بر آسمان بتافت * شد چون بنفشه گلشن نيلوفرى بنفش