چون پرده بردارد ز رُخ ، گيرد جهان از چارسو * از بس كرشمه ناز او از روى زيبا ريخته
دجّالها را بر كشد ، با صد مذلّتشان كشد * هم نار گبران خامُشَد ، هم آب ترسا ريخته
اى مهدى صاحب زمان كز عكس تيغت آسمان * رنگ شفق را جاودان بر خاك خضرا ريخته
بنما رخ چون ماه را مرآت وجه اللّه را * و آن غمزهء جانكاه را كز چشم شهلا ريخته