و حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم واقع شده آن است كه هر مؤمن كه او را مصيبتى پيش آيد يا خوارى و شدّتى او را روى نمايد ، ياد آن حكايات و مصايب كند ، بر وى آسان گردد زيرا كه گاهى كه بر آن بزرگان « و پيشوايان » « 1 » دين چنان مصايب واقع شود ، بر همه مؤمنان امر مصايب آسان گردد و كسى را در مصيبت و خوارى و شدّت عيب و عارى نباشد .
و ولادت آن حضرت در مدينه بوده ، روز سه شنبه و به روايتى روز پنجشنبه سوم ماه شعبان و بعضى گويند پنجم ماه شعبان سنهء اربع از هجرت ، و بعضى گويند آخر ماه ربيع الاول سنهء ثلاث از هجرت ؛ و سنّ مبارك آن حضرت ، پنجاه و هفت سال و پنج ماه بود و روز عاشورا كه روز شنبه بود . و بعضى گويند « روز دوشنبه و بعضى گويند » « 2 » روز جمعه سنهء احدى و ستين از هجرت شهيد شد . و فرزندان امير المؤمنين على و بعضى از فرزندان عقيل و جعفر بعضى از فرزندان آن حضرت شهيد شدند و حضرت امام زين العابدين طفل بود « 3 » و خسته در خيمه خوابيده بود . قصد او كردند و خواهرانش خود را بر او انداخته ، مانع شدند .
و امّ سلمه رضى اللّه عنها كه از امّهات مؤمنين بود ، فرمود كه ، آن روز كه امير المؤمنين حسين را شهيد كردند در مدينه حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را در واقعه ديدم و سر مبارك و محاسن مباركش خاكآلود بود . گفتم يا رسول اللّه ! چه مىشود تو را ؟
فرمود : حالى در مقتل حسين عليه السّلام حاضر بودم . روايت كردهاند كه روزى كه آن حضرت را شهيد كردند آفتاب گرفته شد و هيچ رنگ نداشت و شعاع او تيره بود .
زهرى گويد : نشانهء قتل امير المؤمنين حسين عليه السّلام آن بود كه روز قتل آن حضرت هر سنگى كه از بيت المقدس برداشتند در شيب آن خون ايستاده بود .
فى الجمله واقعهاى در اسلام از اين عظيمتر واقع نشده . لعنت خداى تعالى به عدد
هامش
( 1 ) . تنها در « غ » آمده .
( 2 ) . در « غ » نيامده .
( 3 ) . البته اختلافى در اين هست كه آيا امام در مرز سن بلوغ بوده يا آن قدر سن داشته كه امام باقر عليه السّلام فرزند آن حضرت نيز در كربلا حضور داشته است ؛ اما بهر روى كسى نگفته امام سجاد عليه السّلام طفل بوده است . از دو نظر فوق ، شواهد تاريخى نظر دوم را تأييد مىكند .