ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً
51 / 42 572
و نسزد مر آدمى را اينكه سخن گويد او را خدا مگر به وحى
يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ
158 / 6 573
روزى كه بيايد بعضى آيات پروردگار تو سود ندهد نفسى را ايمانش ، نمىباشد گرونده از پيش
فَأَتاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا
2 / 59 574
پس آمد ايشان را ( عذاب ) خدا از جايى كه گمان نمىبردند
بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ
10 / 32 574
بلكه ايشان به ديدار پروردگارشان كافراناند
الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ
46 / 2 574
كسانى كه گمان دارند كه آنها ملاقات كنندگاناند پروردگار خود را
إِلى يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ
77 / 9 574
تا روزى كه ملاقات كنندش
فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ
110 / 18 574
پس كسى كه اميدوار ديدار پروردگارش باشد
مَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ
5 / 29 574
آن كس كه اميدوار و مشتاق ديدار ماست ( پس بداند ) كه اجل خدا البته فرارسنده است .
تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلامٌ
44 / 33 574
( پذيرائى و ) درود ايشان روز ديدار حق سلام خداست
وَ رَأَى الْمُجْرِمُونَ النَّارَ فَظَنُّوا أَنَّهُمْ مُواقِعُوها
53 / 18 574
إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلاقٍ حِسابِيَهْ
20 / 69 574
وَ تَظُنُّونَ بِاللَّهِ الظُّنُونَا
10 / 33 574
و گمانهاى مختلف به ( وعدهء ) خدا كرديد