عرض كرد يا رسول اللّه : بابى انت و امّى من يرغب فىّ فو اللّه ما من حسب و لا نسب و لا مال و لا جمال فأيّ امرأة ترغب فىّ . گفت : پدر و مادرم فداى تو باد ، كدام زن سر به من در مىآورد نه حسب دارم و نه نسب دارم نه مال دارم و نه جمال دارم .
فقال له رسول اللّه : يا جويبر انّ اللّه قد وضع بالاسلام من كان شريفا فى الجاهليّة و شرّف بالاسلام من كان فى الجاهليّة وضيعا و أعزّ بالاسلام من كان فى الجاهليّة ذليلا و أذهب بالاسلام ما كان من نخوة الجاهليّة و تفاخرها بعشائرها و باسق أنسابها فالنّاس اليوم كلّهم أبيضهم و أسودهم و قريشهم و عربيّهم و عجميّهم من آدم و انّ آدم خلقه اللّه من طين و انّ أحبّ النّاس الى اللّه عزّ و جلّ يوم القيمة أطوعهم له و أتقاهم و ما أعلم يا جويبر لاحد من المسلمين عليك اليوم فضلا الّا لمن كان أتقى للّه منك و أطوع .
پيغمبر فرمود : اى جويبر همانا خداوند بسيار كس را كه در جاهليت بزرگ بود در اسلام پست كرد و بسيار كس را كه در جاهليت ذليل بود به اسلام عزيز داشت ، و كيش مسلمانى نخوت جاهليّت را ببرد و مفاخرت به كثرت قبيله و تنمّر به علوّ نسب را بشكست ، پس مردمان عربى و عجمى و سيد قرشى و سياه حبشى ، فرزندان آدماند ، جز آنكه هركس خداى را نيكتر طاعت كند و پرهيزكارتر باشد قربت او با خداوند افزون آيد ، و امروز اى جويبر هيچ كس از مسلمانان را بر تو فضلى نيست ، مگر آن كس كه پرهيزكارتر و در مطاوعت حق استوارتر باشد .
آنگاه فرمود : اى جويبر به نزديك زياد بن لبيد شو كه از اشراف بنى بياضه است و بگو من رسول رسول خدايم ، پيغمبر مىفرمايد : ذلفاء « 1 » دختر خويش را به من سپار .
پس جويبر بر حسب فرمان به نزد زياد آمد و حكم رسول خداى را ابلاغ كرد . زياد را شگفت آمد و گفت تو را پيغمبر فرستاد ؟ گفت : بلى ، هرگز دروغ به رسول خداى نبندم . گفت : ما با انصار كه اقران و اكفاء ما باشند دختر دهيم و گيريم ، اكنون بازشو تا من خود پيغمبر را ديدار كنم و عذر خويش بگويم ، جويبر طريق مراجعت گرفت و زياد همىگفت : و اللّه ما بهذا أنزل القرآن و لا بهذا ظهرت نبوّة محمّد . سوگند با خداى كه نه قرآن براى اين امر نازل شده و نه نبوّت از براى اين امر ظاهر گشته .
از پس پرده ذلفاء اين كلمات را از پدر بشنيد و او را طلب داشته سبب پرسيد ؟
هامش
( 1 ) . ذلفاء : زنى كه بينى كوچك داشته باشد .