حسّان بر فراز زمينى افراخته صعود داد و مسلمانان اصغاى كلمات او را گردن كشيدند و او اين شعر انشاد كرد :
يناديهم يوم الغدير نبيّهم * بخمّ و اسمع بالرّسول مناديا
و قال فمن مولاكم و وليّكم * فقالوا و لم يبدوا هناك التّعاديا
الهك مولانا و انت وليّنا * و لن تجدن منّا لك اليوم عاصيا
فقال له قم يا علىّ فانّنى * رضيتك من بعدى اماما و هاديا
فخصّ بها دون البريّة كلّها * عليّا و سمّاه الغدير اخائيا
فمن كنت مولاه فهذا وليّه * فكونوا له اتباع صدق مواليا
هناك دعا اللّهمّ وال وليّه * و كن للّذى عادى عليّا معاديا
چون حسّان اين شعرها قرائت كرد رسول خداى فرمود : لا تزال يا حسّان مؤيّدا بروح القدس ما نصرتنا بلسانك . يعنى : مؤيد باشى به روح القدس مادام كه ما را به زبان خويش يارى مىكنى . و اين شرط را رسول خداى در حق حسّان از اين روى فرمود كه دانا بود كه در پايان امر با على عليه السّلام از در مخالفت خواهد رفت .
و همچنان خداوند يزدان چون دانا بود كه بعضى از ازواج نبى بىفرمانى خواهند كرد و با على ساز مخالفت خواهند نواخت فضيلت ايشان را به شرط معلق مىدارد و مىفرمايد :
يا نِساءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ وَ قُلْنَ قَوْلًا مَعْرُوفاً .
« 1 » پس خداوند فضيلت ايشان را به شرط پرهيزكارى و فرمانبردارى نهاد ؛ لكن در حق اهل بيت نبى پاداش نيك و نعمت جنان را به شرط معلق نمىدارد چنان كه فرموده :
وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً ، فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً .
« 2 »
در خبر است كه وقتى حسنين عليهما السّلام مريض شدند رسول خداى به
هامش
( 1 ) . سوره احزاب ، آيه 32 : اى زنان پيامبر شما مانند زنان ديگر نيستيد ، اگر پرهيزگار باشيد نرم و نازك سخن نگوئيد تا بيماردلان به طمع افتند ، پسنديده بگوئيد .
( 2 ) . سورهء انسان ، آيه 8 - 12 غذا را با اين كه دوست دارند به فقير و يتيم و اسير مىدهند ، ما فقط براى خدا غذا مىدهيم ، نه از شما پاداشى مىخواهيم و نه متوقع تشكريم ، ما از روزى بسيار سخت از پروردگارمان مىترسيم ، خداوند از شرّ آن روز در امانشان مىدارد و آنان را شادى و سرور مىبخشد ، و در برابر شكيبائى ، بهشت و لباسهاى حرير بهشتى پاداششان مىدهد .