تهى باشد از هدايتكننده و مبعوث خواهم كرد در محل ولادت او كوه فاران ، در مقام پدرش ابراهيم و خواهم فرستاد كتابى تازه كه بگشايم بدان چشمهاى كور و گوشهاى كر و دلهاى نادان را ، خوشا حالى كسى كه دريابد زمان او را و بشنود سخن او را و ايمان آورد به دو و متابعت شريعت او كند ، اى عيسى چون ياد او كنى صلوات بر او فرست كه من و فرشتگان بر او صلوات مىفرستيم .
بالجمله چون حارثه چنين سخن كرد ، جهان در چشم سيّد و عاقب تاريك شد چه ايشان در دين نصارى مكانتى بزرگ داشتند و بيمناك بودند كه در مسلمانى اين عظمت و حشمت از ايشان برود . پس عاقب روى با حارثه كرد و گفت :
امسك عليك يا حار فإنّ رادّ هذا الكلام عليك اكثر من قابله ، و ربّ قول يكون بليّة على قائله و للقلوب نفرات عند الاصداع بمضنون الحكمة فاتّق نفورها ، فلكلّ نباء اهل و لكلّ خطب محلّ و انّما الدّرك ما اخذ لك بنواصى النّجاة و ألبسك جنّة السّلامة ، فلا تعدلنّ بهما حظّا فانّى لم آلك لا أبا لك نصحا ثمّ ارم .
يعنى : عنان بازدار اى حارثه كه در اين سخن منكر تو افزون از مقر است چه بسيار سخن كه گزايندهء گوينده و رماننده دلها است ، آن هنگام كه حكمتهاى پنهان آشكار شود پس از دلهاى رميده در بيم باش همانا از براى هر كارى اهلى و هر كارى را محلّى است ، اقدام در امرى مىكن كه ناصيه نجات به دست تو فرا دهد و جلباب سلامت در تو پوشاند ، من اينك شرط نصيحت به پاى بردم و قطع سخن كردم .
اين هنگام سيد به تقويت عاقب سخن آغاز كرد : فقال : انّى لم ازل اعرف لك فضلا تميل اليه الالباب فإيّاك ان تقتعد مطيّة اللجاج و ان توجف الى الال و السّراب فمن عذر بذلك فلست فيه ايّها المرء بمعذور و قد اغفلك ابو واثلة و هو ولىّ امرنا و سيّد حضرنا عتابا فأوله اعتابا ثمّ تعلم أنّ ناجم قريش يعنى رسول اللّه يكون رزءه قليلا ثمّ ينقطع و يكون بعد ذلك قرن يبعث فى آخره النّبىّ المبعوث بالحكمة و البيان و السّيف و السّلطان يملك ملكا مؤجّلا تطبّق فيه امّته المشارق و المغارب و من ذريّته الامير الطّاهر يظهر على جميع الملكات و الاديان و يبلغ ملكه ما طلع عليه اللّيل و النّهار و ذلك يا حار امل من ورائه امد و من دونه اجل فتمسّك من دينك بما تعلم و تمنّع للّه ابوك من انس متصرّم بالزّمان او لعارض من الحدثان فانّما نحن ليومنا و لغد اهله .
ناسخ التواريخ ( زندگانى پيامبر ) ( فارسي ) — صفحة 1526
مساهمون: لسان الملك سپهر
ص١٥٢٦