بسلاح ، الّا سلاح المسافر و السّيوف فى القرب « 1 » .
پس دو نسخه كردند ، يك نسخه رسول خداى برداشت و يك نسخه را سهيل بن عمرو و مكرز بن حفص بن الأحنف به قريش بردند . ملخص صلحنامه آن شد كه :
ده ( 10 ) سال ميان مسلمانان و قريش محاربت نباشد و اموال و انفس يكديگر را زيان نكنند و به بلاد يكديگر بىدهشت و زحمت سفر كنند و هر كه از كافران مسلمانى گيرد ، قريش زحمت او نكنند و هر كس به عهد قريش درآيد ، مسلمانان به كين او نشوند و سال آينده رسول خدا حج و عمره را قضا فرمايد ، اما مسلمين سه روز افزون در مكه نمانند و اسلحه خويش در غلاف بدارند و اگر كسى بىاذن و اجازه ولىّ « 2 » خود به حضرت پيغمبر پيوسته شود ، هر چند مسلمان باشد او را نپذيرفتند و بازفرستند ، و هر كس از مسلمين بىاجازت ولى خود به نزد قريش شود او را بازنفرستند و در پناه خود نگاه بدارند .
مسلمانان از اين شرط شگفتى گرفتند كه چگونه مسلمانى را به كافران بازفرستيم ؟ و عمر بن الخطّاب گفت : يا رسول اللّه چگونه بدين شرط رضا دهى ؟
پيغمبر تبسّمى فرمود و گفت : هر كه از ايشان به نزد ما مسلمان آيد و ما او را بازفرستيم خداوندش فرج بخشايد و هر كه از ما روى بگرداند و به نزديك كافران رود ، با او حاجتى نداريم و او با كافران سزاوارتر است .
و نيز سهيل بن عمرو گفت : بر شماست كه امسال مراجعت كنيد و سال آينده به مكه درآئيد و افزون از سه روز در مكه توقف نفرمائيد و از سلاح جنگ جز سلاح
هامش
( 1 ) . بسمك اللهم ، اين پيمان صلحى است كه محمد بن عبد اللّه و سهيل بن عمرو بستهاند ، و صلح كردند كه جنگ تا ده سال متوقف باشد ، و در آن مدّت مردم در امان باشند و مزاحم يكديگر نباشند و نسبت به يكديگر خيانت نكنند و سرقت و غارتى انجام ندهند و كارى به يكديگر نداشته باشند ، هر كس دوست داشته باشد كه به آيين و پيمان درآيد آزاد باشد ، و هر كس مايل باشد به آيين و پيمان قريش درآيد آزاد باشد ، هر كس از قريش كه بدون اجازهء ولى خود پيش محمد آيد او را برگرداند و اگر كسى از اصحاب محمد به پيش قريش پناهنده شود ، او را برنگردانند ، و محمد امسال را برگردد و سال آينده همراه ياران خود بازگردد و فقط سه روز اقامت كند و هيچ گونه اسلحهاى جز همان مقدار كه براى مسافر ضرورى است همراه نياورد ، و بايد كه شمشيرها در غلاف باشند .
( 2 ) . ولى : سرپرست و اختياردار