طعيمه از مدينه به سوى مكه گريخت و مرتد شد . سلافه بنت سعد مادر بنى طلحه كه فرزندانش در احد كشته شدند - چنان كه مرقوم افتاد - او را به خانهء خود درآورد و قدم او را مبارك شمرد . و چون اين قصه به حسان بن ثابت رسيد ، اين شعر بگفت :
و ما سارق الدّرعين ان كنت ذاكرا * بذي كرم من الرّجال اوادعه
فقد انزلته بنت سعد فاصبحت * ينازعها جلد استها و تنازعه
فهلا اسيدا جئت جارك راغبا * اليه و لم تعمد له فنرافعه
ظننتم بان يخفى الّذى قد صنعتم * و فيكم نبىّ عنده الوحى واضعه
فلو لا رجال منكم ان يسوءهم * هجائى لقد حلّت عليكم طوالعه
فان تذكروا كعبا اذا ما نسيتم * فهل من اديم ليس فيه اكارعه
همّ الرأس و الاذناب فى النّاس انتم * و لم تك الّا فى الرّءوس مسامعه
هم در مكه دست به سرقت برآورد و در سراى يكى از مردمان مكه دررفت كه چيزى بربايد ، ناگاه ديوارى بر سرش فرود آمد و جانش به جهان ديگر شتافت و اين آيت بدين نازل شد :
وَ مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً
« 1 » مىفرمايد : هر كه مخالفت كند با رسول خدا بعد از آنكه او را راه حق مكشوف افتد و بر طريقت مؤمنان نرود واگذاريم او را به آنچه خود از بهر خويشتن خواسته است و او را به جهنم درآوريم و بد بازگشتنگاهى است جهنم .
و هم گفتهاند بعد از آنكه در مكه سرقتى كرد و بيم قتل يافت ، از آنجا نيز فرار كرده سفر بحر پيش گرفت ، و هم در كشتى صرهاى « 2 » بدزديد و به كيفر آن غرقهء بحرش ساختند .
تحريم خمر
و هم در اين سال چهارم هجرت شرب خمر به فرمان خداى حرام گشت . و
هامش
( 1 ) . نساء ، 115 : كسى كه بعد از روشن شدن راه حق با رسول خدا به مخالفت برخيزد و راهى غير از مؤمنان برگزيند ، به همان راه به خود رهايش كنيم و به دوزخ درافكنيم كه بد جايگاهى است .
( 2 ) . صره : كيسهء پول