بنى النضير به دست شده جمله را بر مساكين مهاجرين قسمت فرماى كه ما بدان رضا داديم و همچنان ايشان را در خانههاى خود بداريم و با اموال خود شريك و سهيم دانيم . و تمامت انصار اقتفا « 1 » به ايشان نمودند و متابعت ايشان كردند .
در اين وقت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود : اللّهمّ ارحم الانصار و أبناء الانصار و أبناء الانصار .
و هم از حضرت پروردگار اين آيت در حق انصار فرود شد :
وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
« 2 » يعنى : آنان كه جاى دادند در سراى هجرت و دار ايمان از پيش ايشان دوست دارند كسى كه هجرت كند به سوى ايشان و نيابند در سينههاى ايشان حاجتى از آنچه داده شدند و اختيار مىكنند مهاجران را بر نفسهاى خود و اگر چه ايشان را حاجت هست و هر كه نگاه داشت از بخل نفس خود ، پس آن گروه رستگارانند .
بالجمله رسول خداى آن مال را بر مهاجران قسمت كرد و از انصار جز سهل بن حنيف و ابو دجانه كس را بهره نداد ، چه ايشان را از اموال به غايت تهى دست يافت .
آنگاه مزارع و مرابع و آبار و انهار آن جماعت را به امير المؤمنين على عليه السّلام ببخشيد . و آن حضرت از بهر اولاد فاطمه عليها السّلام موقوف داشت و ابو بكر و عمر و عبد الرّحمن بن عوف و صهيب و ابو سلمة بن عبد الاسد مخزومى را بهرهاى به سزا عطا فرمود ؛ و شمشير ابن ابى الحقيق را كه به سورت و حدّت « 3 » سمر بود ، سعد بن معاذ را بخشيد .
وفات عبد اللّه بن عثمان بن عفان
و هم در سال چهارم هجرت عبد اللّه بن عثمان بن عفان را كه از دختر رسول
هامش
( 1 ) . اقتفا : پيروى
( 2 ) . حشر ، 9 : آنان كه پيش از مهاجران در ديار خود بوده و ايمان آورده بودند ، كسانى را كه به سويشان هجرت كنند دوست دارند و در دل خود حسدى از آنچه به مهاجران داده شود احساس نمىكنند و آنان را بر خود مقدم مىدارند ، هر چند خود فقير باشند ، كسانى كه از بخل خويش بر كنار مانده باشند رستگارند .
( 3 ) . سورت و حدّت : تيزى و برندگى