آيا غذايى كه او را بر پاى داشت ، روزى او نمىباشد ؟
آيا نعمت سلامتى كه با آن توانست مراد خود را به انجام برساند ، از نعمتهاى او نيست ؟
چه بسا فرد مريضى كه اگر او را مخيّر كنند بين اينكه يا عافيت را اختيار كن يا عبادت چند شبانه روزى را ، او عافيت را برگزيند و در قيمت و بهايش ، عبادت چندين شب را بپردازد .
اما تو براى قيام مقدارى از شب ، خودخواهى و خودپسندى مىكنى و حال آنكه چه روزها و شبها ، بلكه چه ماهها و سالها را با عافيت و سلامت گذارندهاى ، پس عجب تو براى چيست ؟
قيام تو به واسطه توفيق اوست ، قدرت تمكن بر عبادت تو به واسطهء عافيت اوست ، نيرو و قوت تو به واسطهء روزى اوست ، كارهاى تو به واسطهء اعضا و جوارح اوست و تمام اينها در شب و روز او واقع شده است .
اينجاست كه بايد عمل خود را در برابر نعمتهاى او قياس كنى ، آيا برابرى مىكند ؟ حتى به اندازهء دو صديش ؟
آيا توفيق تو در قيام به عبادات ، نعمتى نيست كه بايد شكرش را به جاى بياورى و بترسى از اينكه مبادا در انجام آن كوتاهى كرده ، مؤاخذه گردى ؟ خداوند متعال به حضرت داود - عليه السّلام - وحى فرستاد كه :
616 - « يا داود ، اشكرنى ، قال : و كيف اشكرك يا ربّ ؟ ! و الشّكر من نعمك تستحقّ عليه شكرا ، قال : يا داود ، رضيت بهذا الاعتراف منك شكرا »
. يعنى : « اى داود شكر مرا به جاى بياور . داود گفت : پروردگارا ! چگونه مىتوانم شكر تو را به جاى آورم در حالى كه شكر ، خودش از نعمتهاى تو است كه بر آن هم سزاوار شكر هستى ؟ فرمود : اى داود ! راضى شدم كه همين اعتراف را شكر تو قرار دهم » .
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 394
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٣٩٤