از امام باقر - عليه السّلام - نقل است كه از پيامبر اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - نقل فرموده است :
609 - « قال اللَّه تعالى : انا اعلم بما يصلح به امر عبادى ، و انّ من عبادى المؤمنين لمن يجتهد في عبادته فيقوم من رقاده و لذيذ و ساده فيجتهد و يتعب نفسه في عبادتى فاضربه بالنّعاس الليلة و الليلتين نظرا منّى له و ابقاء عليه فينام حتّى يصبح فيقوم ماقتا لنفسه و زاريا عليها ، و لو اخلّى بينه و بين ما يريد من عبادتى لدخله من ذلك العجب باعماله فيأتيه ما فيه هلاكه لعجبه باعماله و رضاه عن نفسه حتّى يظنّ انّه قد فاق العابدين و جاز في عبادته حدّ التّقصير فيتباعد منّى عند ذلك و هو يظنّ انّه قد تقرّب الىّ »
. يعنى : « خداوند متعال مىفرمايد : من مصالح بندگانم را بهتر مىدانم ، چون يك وقت بندهاى از بندگان مؤمن من ، نهايت تلاش و كوشش را در انجام عبادت مىنمايد ، از خواب طويل و رختخواب لذيذش برمىخيزد و خود را در عبادتم به زحمت مىاندازد ، اما من يكى ، دو شب خواب را بر او مسلط مىكنم ، اين به خاطر نظر و توجه من به اوست تا او را ( در دين و اخلاص ) باقى نگه دارم در نتيجه مىخوابد ( و موافق به نماز شب نمىگردد ) و آنگاه كه بيدار مىشود ، بر نفس خود غضبناك است و از او خرده مىگيرد و اگر من او را در انجام عبادتم آزاد مىگذاشتم ، او را عجب فرا مىگرفت و در نتيجه كارى مىكرد كه هلاكتش در آن بود ، چون به خود مغرور و از خود راضى گشته تا جايى كه گمان مىبرد بر تمام بندگان من فائق آمده و در عبادتم كوتاهى نكرده است و خلاصه از من دور مىشد و حال آنكه به گمان خويش به من نزديك شده است » .
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 390
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٣٩٠