از حضرت امام باقر - عليه السّلام - روايت است كه فرمود :
526 - « ينبغى للمؤمن ان يكون دعاؤه في الرّخاء نحوا من دعائه في الشّدّة ، ليس اذا اعطى فتر و لا يملّ من الدّعاء فانّه من اللَّه به مكان »
. يعنى : « بر مؤمن سزاوار است همان گونه كه در شدّت و سختى دعا مىكند ، در روزگار آسايش و نعمت نيز دعا نمايد . و شايسته نيست كه چون حاجتش بر آورده شد ، سست شود و از دعا خسته گردد ، زيرا دعا نزد خداوند سبحان ، منزلت دارد » .
- و اما در صورت عدم اجابت :
چه بسا تاخير اجابت به خاطر اين باشد كه خداوند سبحان صداى بندهاش را دوست دارد و مىخواهد او هر چه بيشتر مشغول به دعا باشد ، در اين صورت سزاوار است آنچه را كه خدا دوستش دارد ترك ننمايد .
مگر روايت « احمد بن محمد بن ابى نصر » را نشنيدى كه گفت :
به امام رضا - عليه السّلام - عرض كردم : فدايت شوم ! چند سال است از خدا چيزى خواستم ( ولى اجابت نشد ) و در اثر تأخير آن ، در قلبم نگرانى پديد آمد ، فرمود :
527 - « يا احمد ، ايّاك و الشّيطان ان يكون له عليك سبيل حتّى يقنطك ، انّ ابا جعفر - عليه السّلام - كان يقول : انّ المؤمن ليسأل اللَّه حاجة فيؤخّر عنه تعجيل اجابته حبّا لصوته و استماع نحيبه ، ثمّ قال : و اللَّه ما اخّر اللَّه عن المؤمنين ما يطلبون في هذه الدّنيا خير لهم ممّا عجّل لهم فيها و اىّ شيء الدّنيا ؟ »
. يعنى : « اى احمد ! خود را از شيطان دور كن ، مبادا راهى بر تو بيابد و نااميدت كند كه امام باقر - عليه السّلام - مىفرمود :
بسا مؤمن از خدا حاجتى بخواهد ولى اجابتش به تأخير بيفتد ، چون خداوند صداى دعا و آواز گريهاش را دوست دارد . آنگاه فرمود : به خدا سوگند ! تأخير آنچه مؤمنين در اين دنيا طلب مىكنند از جانب ذات اقدس الهى ، از تعجيلش بهتر است ، دنيا چه ارزشى دارد ؟ » .