« كعب الاحبار » گويد : در تورات آمده است كه :
532 - « يا موسى ، من احبّنى لم ينسنى ، و من رجا معروفى الحّ في مسألتى
يا موسى ، انّى لست بغافل عن خلقى و لكن احبّ ان تسمع ملائكتى ضجيج الدّعاء من عبادى ، و ترى حفظتي تقرّب بنى آدم الىّ بما انا مقوّيهم عليه و مسبّبه لهم . يا موسى ، قل لبنى اسرائيل لا تبطرنّكم النّعمة فيعاجلكم السّلب و لا تغفلوا عن الشّكر فيقارعكم الذّلّ ، و الحّوا في الدّعاء تشملكم الرّحمة بالاجابة و تهنئكم العافية »
. يعنى : « اى موسى ! كسى كه مرا دوست دارد ، فراموشم نمىكند و كسى كه به نيكيهاى من اميدوار است ، در درخواستش اصرار مىنمايد .
اى موسى ! من از مخلوقاتم غافل نيستم ( و خبر دارم ) ولى دوست دارم كه ملائكهام صداى ضجّهء دعا را از بندگانم بشنوند و ملازمان من ببينند كه چگونه بنى آدم به خاطر چيزهايى كه قدرت و اسبابش در دست من است ، به من تقرّب مىجويند .
اى موسى ! به بنى اسرائيل بگو : مبادا نعمت ، شما را به طغيان بكشاند كه در اين صورت ، به زودى از شما گرفته خواهد شد . و مبادا از شكر آن غافل بمانيد كه در نتيجهء آن ، به ذلّت خواهيد افتاد ، در دعا اصرار كنيد تا با اجابتم ، رحمت من شامل حالتان شود و عافيت گوارايتان گردد » .
از امام باقر - عليه السّلام - نقل است كه فرمود :
- « لا يلحّ عبد مؤمن على اللَّه في حاجته الّا قضاها له »
« 1 » .
يعنى : « هرگز بندهء مؤمنى در حاجتش بر خدا اصرار نكرد مگر آنكه آن را بر آورده نمود » .
هامش
( 1 ) در حديث 407 گذشت .