ايمانشان انس و الفتى در آنان نسبت به هم ايجاد مىكنم كه نياز به الفت ديگران نداشته باشند » .
س - بالا بردن دو دست بهنگام دعا :
نقل است كه رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - هنگام دعا و تضرع به درگاه خدا ، دستهايش را بالا مىبرد آن گونه كه مسكين دستش را جهت طلب غدا بالا مىبرد .
خداوند متعال بر حضرت موسى - عليه السّلام - وحى فرستاد كه :
520 - « الق كفّيك ذلّا بين يدىّ كفعل العبد المستصرخ الى سيّده ، فاذا فعلت ذلك رحمت و انا اكرم الاكرمين و اقدر القادرين . يا موسى ، سلنى من فضلى و رحمتى فانّهما بيدى لا يملكها غيرى ، و انظر حين تسألنى كيف رغبتك فيما عندى لكلّ عامل جزاء و قد يجزى الكفور بما سعى
» . يعنى : « كف دو دستت را ذليلانه در برابر من بلند كن مانند بردهاى كه فرياد مىزند و از آقاى خود كمك مىخواهد ، هر گاه چنين كردى ، مشمول رحمت من مىگردى كه من كريمترين كريمان و قادرترين قادرين هستم . اى موسى ! از فضل و رحمتم درخواست كن كه اين دو فقط در دست من است و غير من آنها را ندارد .
و وقتى از من چيزى طلب مىكنى ، ببين تمايلت نسبت به آنچه در دست من است چگونه مىباشد هر كسى مطابق عملش پاداش دارد و چه بسا انسان ناسپاس هم در برابر سعى و كوشش خود ، جزائى دريافت دارد » .
« ابو بصير » از حضرت صادق - عليه السّلام - در مورد دعا و بالا بردن دستها سؤال كرد ، فرمودند :
521 - « على خمسة اوجه : امّا التّعوّذ فتستقبل القبلة به باطن كفّيك ، و امّا الدّعاء في الرّزق فتبسط كفّيك و تفضى بباطنهما الى السّماء ، و امّا التّبتّل فايماؤك باصبعك السّبّابة ، و اما الابتهال فترفع يديك مجاوزا بهما رأسك ، و امّا التّضرّع ان تحرّك اصبعك السّبّابة ممّا يلى وجهك و هو الدّعاء الخيفة »
.