بر كسى كه تو را شناخت سزاوار است كه اميدش را از تو قطع ننمايد » .
رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - فرمود :
518 - « ايّما مؤمن عاد مريضا خاض في الرّحمة فاذا قعد عنده استنقع فيها ، فاذا عاده غدوة صلّى عليه سبعون الف ملك حتى يمسى ، و اذا عاده عشيّة صلّى عليه سبعون الف ملك حتّى يصبح »
. يعنى : « هر مؤمنى مريضى را عيادت كند ، در درياى رحمت حق وارد مىشود ، اگر نزد آن مريض بنشيند ، در رحمت ، استوار مىگردد ، اگر هنگام صبح او را عيادت كند ، هفتاد هزار ملك تا شب بر او صلوات مىفرستند و اگر شب عيادت نمايد ، هفتاد هزار ملك تا صبح بر او صلوات خواهند فرستاد » .
از امام صادق - عليه السّلام - نقل است كه فرمود :
519 - « قال رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - : قال اللَّه تبارك و تعالى :
ليأذن بحرب منّى من آذى عبدى المؤمن ، و ليأمن من غضبى من اكرم عبدى المؤمن ، و لو لم يكن في خلقى في الارض بين المشرق و المغرب الّا مؤمن واحد مع امام عادل لاستغنيت بعبادتهما عن جميع ما خلقت في ارضى ، و لقامت سبع ارضين و سبع سماوات بهما ، و لجعلت لهما من ايمانهما انسا لا يحتاجان الى انس سواهما »
. يعنى : « پيامبر اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - از قول خداوند تبارك و تعالى نقل كرده است كه فرمود : آن كس كه بندهء مؤمن مرا آزار مىدهد ، بايد اعلام جنگ با من بنمايد . و آن كس كه بندهء مؤمن مرا تكريم مىنمايد ، بايد از غضب من در امان باشد ، اگر در بين تمام مخلوقاتى كه در زمين بين مشرق و مغرب دارم ، تنها يك مؤمن به همراه امام و رهبر عادلى باشند ، با بندگى آنان از تمام مخلوقاتى كه در زمين دارم ، بىنياز مىگردم « 1 » كه هفت زمين و هفت آسمان به آن دو برپايند ، از
هامش
( 1 ) البته اين به معناى احتياج ذات اقدس الهى به عبادت بندگان نيست .