اين را از آيات و روايات مىتوان استفاده كرد .
از عالمى پرسيدند علم برتر است يا عمل ؟ گفت : علم براى جاهل برتر است و عمل براى عالم .
علاوه بر اينها ، مىدانى كه علم بدون عمل در فرداى قيامت ، نفعى نخواهد داشت بلكه موجب گرفتارى صاحبش خواهد گرديد ، مگر سخن رسول حق - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - را نشنيدى كه فرمود :
149 - « انّ اهل النّار ليتأذّون من ريح العالم التّارك لعلمه ، و انّ اشدّ اهل النّار ندامة و حسرة رجل دعا عبدا الى اللَّه فاستجاب له و قبل منه فاطاع اللَّه فادخله الجنّة و ادخل الدّاعى النّار بتركه علمه و اتّباعه الهوى » .
يعنى : « اهل جهنّم از بوى بد عالمى كه اهل عمل نبود ، در آزارند ، بيشترين پشيمانى و حسرت در بين اهل جهنّم مخصوص كسى است كه فردى را به راه خدا خواند و آن فرد پذيرفت و عمل كرد و خداوند او را وارد بهشت نمود ، اما خودش داخل جهنّم گرديد ، چون علمش را ترك و از هواى نفسش تبعيت نمود » .
« سعيد بن هشام » روايت كرده است كه شنيدم حضرت صادق - عليه السّلام - در مورد آيهء :
-
فَكُبْكِبُوا فِيها هُمْ وَ الْغاوُونَ
« 1 » .
يعنى : « معبودهاى دروغين و غاوون را در جهنّم سرنگون اندازند » فرمود :
150 - « الغاوون هم الّذين عرفوا الحقّ و عملوا بخلافه » .
يعنى : « غاوون ، كسانى هستند كه حق را شناختند ولى بر خلافش عمل كردند » .
و نيز فرمود :
151 - « اشدّ النّاس عذابا عالم لا ينتفع من علمه شيئا » .
هامش
( 1 ) سورهء شعراء ، آيهء 94 .