و نيز فرمود :
154 - « اذا مات المؤمن و ترك ورقة واحدة عليها علم تكون تلك الورقة سترا بينه و بين النّار ، و اعطاه اللَّه بكلّ حرف عليها مدينة اوسع من الدّنيا سبع مرّات »
. يعنى : « اگر مؤمن هنگام مرگش يك برگه از او باقى بماند كه در آن علمى گنجانده شده باشد ، اين برگ ، مانع و پوششى مىشود بين او و آتش جهنم .
و خداوند متعال در مقابل هر يك حرفى كه بر آن ورقه نوشته شده ، يك شهر در بهشت به او مىدهد كه هفت برابر دنياست » .
بايد توجه داشت كه منظور از اين علم ، فقط حاضر ساختن مسائل علمى در صفحهء ذهن يا بحث و جدل و استدلال نيست ، بلكه علمى است كه خوف بنده از خداوند متعال را زياد كند و نسبت به اعمالى كه در آخرت نافع است ، نشاط ايجاد نمايد و موجب ازدياد زهدش گردد .
امام موسى بن جعفر - عليه السّلام - فرمود :
155 - « اولى العلم بك ما لا يصلح لك العمل الّا به ، و اوجب العلم عليك ما انت مسئول عن العمل به ، و الزم العلم لك ما دلّك على صلاح قلبك و اظهر لك فساده و احمد العلم عاقبة ما زادك في عملك العاجل ، فلا تشغلنّ بعلم ما لا يضرّك جهله ، و لا تغفلنّ عن علم ما يزيد في جهلك تركه »
. يعنى : « سزاوارترين علمى كه بايد به دنبالش باشى آن علمى است كه بدون آن عملت خراب مىشود و واجبترين علم آن است كه فرداى قيامت در مورد عمل بدان از تو سؤال خواهند كرد و لازمترين علم آن است كه صلاح و فساد جانت را به تو بنماياند و پسنديدهترين عاقبت و سرانجام را علمى دارد كه موجب ازدياد اعمال نيك دنياى تو شود ، پس مبادا وقت و عمر خود را صرف آموختن چيزى كنى كه اگر ندانى ضررى به حال تو ندارد و مبادا از علمى كه تركش موجب ازدياد جهلت مىگردد غافل بمانى » .
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — صفحة 122
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص١٢٢