بلايا ، و در آنجا مذكور است بلاهايى كه بر ما مىرسد ، و در آنجا علم گذشته و آينده هست تا روز قيامت و خدا آن علم را مخصوص محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و ائمه عليهم السّلام بعد از او گردانيده است ، نگاه كردم در آنجا ولادت حضرت صاحب الأمر عليه السّلام ، و غيبت آن حضرت ، و طول غيبت ، و درازى عمر او را ، و ابتلاى مؤمنان را در زمان غيبت ، و بسيار شدن شكّ و شبهه در دل مردم از جهت طول غيبت او ، و مرتد شدن اكثر مردم در دين خود و بيرون كردن ريسمان اسلام را از گردن خود كه حقّ تعالى در گردن بندگان قرار داده است ، پس رقّت مرا دست داده است و حزن بر من غالب شده است ، ( الخبر ) . [ 1 ]
و از براى اين مقام همين خبر شريف كافى است چه اگر تحيّر و تفرّق و ابتلاى شيعه در ايّام غيبت و تولّد شكوك در قلوب ايشان سبب شود از براى گريستن حضرت صادق عليه السّلام سالها پيش از وقوع آن و بردن خواب از چشمهاى مباركش ، پس مؤمن مبتلاى به آن حادثهء عظيمه غرق شده در آن گرداب بىكرانهء تاريك موّاج سزاوارتر است به گريه و زارى و ناله و بىقرارى و حزن و اندوه دائمى و تضرّع به سوى حضرت بارى جلّ و علا .
دوم
: از تكاليف بندگان در ايّام غيبت : انتظار فرج آل محمّد عليهم السّلام در هر آن و ترقّب بروز و ظهور دولت قاهره و سلطنت ظاهرهء مهدى آل محمّد عليهم السّلام و پر شدن زمين از عدل و داد و غالب شدن دين قويم بر جميع اديان ، كه خداى تعالى به نبىّ اكرم خود خبر داده و وعده فرموده بلكه بشارت آن را به جميع پيغمبران و امم داده كه چنين روزى خواهد آمد كه : جز خداى تعالى كسى را پرستش نكنند و چيزى از دين نماند كه از بيم احدى در پردهء ستر و حجاب بماند ، و بلا و شدّت از حقپرستان برود چنانچه در زيارت مهدى آل محمّد عليهم السّلام :
السّلام على المهدى الّذى وعد اللّه به الأمم أن يجمع به الكلم ، و يلمّ به الشّعث ، و يملأ
هامش
[ 1 ] كمال الدين ، ج 2 ، ص 352 .