فصل ششم : در شمّهاى از تكاليف عباد بالنسبة به امام عصر - عجّل اللّه فرجه -
و آداب بندگى و رسوم فرمانبردارى آنان كه سر به زير فرمان و اطاعت آن جناب فرود آوردهاند و خود را عبد طاعت و ريزه خور خوان احسان وجود مبارك او دانسته و آن شخص معظّم را امام و واسطهء رسانيدن فيوضات الهيّه و نعم غير متناهيهء دنيويّه و اخرويّه قرار داده و از آنها چند چيز بيان مىشود :
اوّل
: مهموم بودن براى آن جناب در ايّام غيبت . و سبب اين متعدّد است يكى براى محجوب بودن آن جناب و نرسيدن دست به دامان وصالش و روشن نگشتن ديدگان به نور جمالش .
در عيون از جناب امام رضا عليه السّلام مروى است كه در ضمن خبرى متعلّق به آن جناب فرمود : چه بسيار مؤمنه و چه بسيار مؤمنى كه متأسّف و حيران و محزونند در وقت فقدان ماء معين ، ( يعنى حضرت حجّت عليه السّلام ) . [ 1 ]
در دعاى ندبه است كه : « گران است بر من كه خلق را ببينم و تو ديده نشوى و نشنوم از تو آوازى و نه رازى ، گران است بر من كه احاطه كند به تو بلا نه به من و نرسد به تو از من نه نالهاى و نه شكايتى ، جانم فداى تو غايبى كه از ما كناره ندارى ، جانم فداى تو دور شدهاى كه از ما دورى نگرفتى ، جانم فداى تو كه آرزوى هر مشتاق و آرزومندى از مرد و زن كه تو را ياد آورند و ناله كنند ، گران است بر من كه
هامش
[ 1 ] بحار الأنوار ، ج 51 ، ص 152 به نقل از عيون ؛ كمال الدين ، ج 2 ، ص 370 ؛ مكيال المكارم ، ج 2 ، ص 166 .