حضرت امير المؤمنين و جناب باقر عليهما السّلام ، و « شريد » به معنى « رانده شده » است ، يعنى از اين خلق منكوس كه نه جنابش را شناختند و نه قدر وجود نعمتش را دانستند و نه در مقام شكرگزارى و اداى حقّش بر آمدند ؛ بلكه پس از يأس اوايل ايشان از غلبه و تسلّط بر آن جناب و قتل و قمع ذرّيّه طاهره اخلاف ايشان به اعانت زبان و قلم در مقام نفى و طردش از قلوب بر آمدند و ادلّه بر اصل نبودن و نفى تولّدش اقامه نمودند و خاطرها را از يادش ، محو نمودند .
و خود آن حضرت به ابراهيم بن علىّ بن مهزيار فرمود كه : پدرم به من وصيّت نمود كه منزل نگيرم از زمين ، مگر جايى از آن كه از همه جا مخفىتر و دور تر باشد به جهت پنهان نمودن امر خود و محكم كردن محلّ خود از مكايد اهل ضلال تا آن كه مىفرمايد :
پدرم به من فرمود : بر تو باد اى پسر من به ملازمت جاهاى نهان از زمين و طلب كردن دورترين آن ، زيرا كه براى هر وليّى از اولياى خداوند تعالى ، دشمنى است مغالب و ضدّى است منازع . [ 1 ]
پنجم : غريم
؛ از القاب خاصّهء آن حضرت است و در اخبار ، اطلاق آن بر آن حضرت شايع است . و « غريم » هم به معنى طلبكار است و هم به معنى بدهكار . و در اينجا ظاهرا به معنى اوّل است و اين لقب ، مثل غلام ، در تعبير از آن حضرت از روى تقيّه بوده كه چون شيعيان مىخواستند مالى نزد آن حضرت يا وكلايش بفرستند يا وصيّت كنند يا از جانب جنابش ، مطالبه كنند به اين لقب مىخواندند و از غالب ارباب زرع و تجارت و حرفه و صناعت ، طلبكار بود چنان كه گذشت اين مطلب در حال محمّد بن صالح در ذكر اصحاب حضرت عسكرى عليه السّلام .
و علّامهء مجلسى رحمه اللّه فرموده : ممكن است غريم به معنى بدهكار باشد و نام بردن از آن حضرت به اين اسم از جهت تشبّه آن جناب باشد به شخص مديون كه خود را مخفى مىكند از مردم به علّت ديون خود ، يا آن كه چون مردم آن حضرت را
هامش
[ 1 ] بحار الأنوار ، ج 52 ، ص 34 .