يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ
. . .
مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً .
[ 1 ]
و فرمود به ابو ذر : بدرستى كه مؤمن مىبيند گناه خود را مثل آن كه در زير سنگ بزرگ سختى است كه مىترسد بر روى او بيفتد بدرستى كه كافر مىبيند گناه خود را مانند مگسى كه بر بينى او عبور كند . [ 2 ]
و از كلام امير المؤمنين عليه السّلام است كه شديدترين گناهان آن گناهى است كه صاحبش آن را سبك شمرد . [ 3 ]
و علىّ بن ابراهيم قمى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه حقّ تعالى خلق فرموده مارى كه احاطه كرده به آسمانها و زمين و جمع كرده سر و دم خود را در زير عرش ، پس هرگاه ديد معاصى بندگان را خشم مىگيرد و رخصت مىطلبد كه بخورد آسمانها و زمين را . [ 4 ]
و روايات در اين باب بسيار است .
و روايت شده از حضرت صادق عليه السّلام كه وقتى حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرود آمد به زمين بىگياهى ، پس فرمود به اصحاب خود كه برويد هيزم بياوريد ، عرض كردند :
يا رسول اللّه ! ما در زمين بىگياهيم كه هيزم در آن يافت نمىشود .
فرمود : بياورد هر كسى هر چه ممكنش مىشود ، پس هيزم آوردند و ريختند مقابل آن حضرت روى هم ، چون هيزمها جمع شد حضرت فرمود : همين طور جمع مىشود گناهان .
معلوم شد كه مقصد آن حضرت از امر فرمودن به آوردن هيزم اين بود كه اصحاب ملتفت شوند همين طور كه در آن بيابان خالى از گياه هيزم به نظر نمىآمد وقى كه در طلب و جستجوى او شدند مقدارى كثير هيزم جمع شد و روى هم
هامش
[ 1 ] سورهء آل عمران ، آيهء 30 ؛ بحار الأنوار ، ج 77 ، ص 103 .
[ 2 ] بحار الأنوار ، ج 77 ، ص 79 .
[ 3 ] نهج البلاغه ، حكمت 477 ؛ بحار الأنوار ، ج 73 ، ص 364 .
[ 4 ] سفينة البحار ، ج 1 ، ص 364 از تفسير قمى .