آن به ياد آيد ميسّر نشد . [ 1 ]
دوّم : ابو محمّد فضل بن شاذان بن خليل ازدى نيشابورى
. ثقة جليل القدر : [ 2 ] از فقها و متكلّمين شيعه و شيخ طايفه و بسيار عظيم الشّأن و اجلّ از توصيف است . از حضرت جواد عليه السّلام حديث روايت كرده و گفتهاند از حضرت رضا عليه السّلام نيز روايت كرده . و پدرش از اصحاب يونس است . و فضل صد و هشتاد كتاب تصنيف كرده و حضرت ابو محمّد عسكرى عليه السّلام دو دفعه و به روايتى سه مرتبه بر او ترحّم فرموده . و شيخ كشى رواياتى در مدح او ذكر كرده و هم نقل كرده خبرى كه منافى است با آن روايات . علّامه و ديگران از روايات منافى مدح جواب فرمودهاند و هو - رضى اللّه عنه - اجلّ من آن يغمز عليه ، و هو رئيس طائفتنا رضى اللّه عنهم اجمعين . [ 3 ]
در مجالس المؤمنين از كتاب مختار نقل كرده كه : عبد اللّه بن طاهر ، فضل بن شاذان را از نيشابور اخراج نمود و بعد از آن كه او را پيش خود طلبيد و تفتيش كتب او نمود امر كرد كه آن كتب را جهت او بنويسانند ، پس فضل رءوس مسائل اعتقاديّه را از توحيد و عدل و مانند آن ، جهت او نوشت و چون او به نظر عبد اللّه رسيد گفت : اين قدر كافى نيست مىخواهم كه اعتقاد تو را دربارهء سلف بدانم ، پس فضل گفت : ابا بكر را دوست دارم و از عمر بيزارم .
عبد اللّه گفت : چرا از عمر بيزارى ؟
گفت : به واسطهء آن كه عباس را از شورى بيرون كرد . و به سبب القاى اين
هامش
[ 1 ] اختيار معرفة الرجال ، ج 2 ، ص 853 ؛ مجالس المؤمنين ، ج 1 ، ص 415 .
[ 2 ] براى اطلاع بيشتر دربارهء او نك : مقدمه الايضاح او كه با تحقيق و تصحيح محدث ارموى چاپ شده است ؛ رجال نجاشى ، ص 307 ؛ الفهرست طوسى ، ص 124 ؛ رجال ابن داود ، ص 151 ؛ رجال حلى ، ص 133 ؛ تلخيص مجمع الآداب ، ص 609 .
[ 3 ] خلاصة الاقوال ، ص 133 .