فصل ششم : در وفات حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام است
[ زمان وفات ]
وفات كرد حضرت صادق عليه السّلام در ماه شوّال « 1 » سنهء يكصد و چهل و هشت به سبب انگور زهرآلود كه منصور به آن حضرت خورانيده بود . و در وقت شهادت از سنّ مباركش شصت و پنج سال « 2 » گذشته بود و در كتب معتبره معيّن نكردهاند كه كدام روز از شوال بوده ، بلى صاحب جنّات الخلود كه متتبّع ماهرى است بيست و پنجم آن ماه گفته ، « 3 » و به قولى دوشنبه نيمهء رجب بوده
[ حال وفات ]
و نقل شده از مشكاة الأنوار كه داخل شد بر آن حضرت بعض اصحابش در مرض وفاتش ديد كه حضرت را چندان لاغر و باريك شده كه گويا هيچ از آن بزرگوار نمانده جز سر نازنينش پس آن مرد به گريه در آمد . حضرت فرمود : براى چه گريه مىكنى ؟
گفت : گريه نكنم ، با آن كه شما را به اين حال مىبينم ؟ ! فرمود : چنين مكن ، همانا مؤمن چنان است كه هر چه عارض او شود خير او است ، و اگر بريده شود اعضاى او براى او خير است ؛ و اگر مالك شود مشرق و مغرب را براى او خير است . « 4 »
هامش
( 1 ) نك : الكافى ، ج 1 ، ص 472 ؛ التهذيب ، ج 6 ، ص 78 ؛ فرق الشيعة ، ص 78 ؛ جلاء العيون ، ص 883 .
( 2 ) نك : الكافى ، ج 1 ، ص 472 ؛ الارشاد مفيد ، ج 2 ، ص 180 ؛ جلاء العيون ، ص 883 .
( 3 ) جنات الخلود ، ص 29 .
( 4 ) مشكاة الانوار ، ص 75 ، باب اوّل ، فصل سابع در « رضا » ؛ بحار الأنوار ، ج 71 ، ص 109 .